سیاست و حکومت

امیرمومنان (ع)، همزمان، هم در مقابل خلیفه و هم تندروی و شورش مردم برضد خلیفه سوم عثمان، موضعی منفی داشته اند.

هر چند جامعه ای که بر اساس آرمان های الهی شکل گرفته باشد، بی تردید با عدم بصیرت حاکمان در بخش مدیریت، آسیب خواهد دید.

امنیت سیاسی و نظامی در چارچوب امنیت داخلی و امنیت خارجی معنا می یابد. دست یابی به چنین امنیتی مستلزم تأمین امنیت سیاسی و نظامی است.

تأمین امنیت فرهنگی، در گفتمان علوی به دو شکل مواجهه رفعی و دفعی در ذیل گزاره هایی چون تایید، رد، تنقیح و پالایش اتفاق می افتد.

حضرت علی (ع) حکومت عثمان را به خاطر مجموعه ای از ستم ها و مردم را به دلیل گذر از روش های درست مبارزه، مورد انتقاد قرار داده اند.

نهج البلاغه، یکی از مهمترین منابعی است که هم در حوزه تئوری و هم در حوزه عملی، برای ایجاد جامعه ای امن، مباحث متعددی را مطرح کرده است.

امام علی (ع) در مواجهه با خوارج به طور کلی دو رویکرد تحمل و مدارای روشنگرانه و مواجهه سخت و برخورد نظامی را برگزید.

مدیران و دولتمردان جامعه اسلامی، مجریان قانون الهی هستند، در کلام علوی آفات مدیریت به خوبی پرداخته و تبیین گردیده است.

انفعال و عدم بصیرت مردم کوفه باعث گستاخی معاویه شده، تاخت و تازهای فرسایشی به گوشه و کنار حوزه فرمانروایی امیرالمؤمنین (ع) به راه انداخت.

در بحبوحه جنگ صفین، ناگهان پدیده نویی به نام خوارج پدید آمد كه زاییده آن اوضاع و احوال بود، اما اوضاع و احوال را تغییر داد و با گرفتاری هایی که ایجاد کرد.

نقش مردم کوفه در دوران خلافت امام علی (ع)، انکار ناپذیر و برجسته است. بخشی از حقایق مربوط به روابط کوفیان و امام (ع)، با تحلیل جامعه شناختی آن ها تبیین می گردد.