وَ قَدْ أَرْسَلَ رَجُلًا مِنْ أَصْحَابِهِ، یَعْلَمْ لَهُ عِلْمَ أَحْوالِ قَوْمٍ مِنْ جُنْدِ الکُوفَةِ، قَدْ هَمُّوا بِاللّحاقِ بِالخَوارِج، وَ کانوُا عَلَى خَوْفٍ مِنْهُ (علیه السلام)، فَلَمَّا عَادَ إلَیْهِ الرَّجُلُ قَالَ لَهُ: «أَأَمِنُوا فَقَطنُوا، أَمْ جَبَنُوا فَظَعَنُوا؟». فَقَالَ الرَّجُلُ: بَلْ ظَعَنُوا یَا أَمِیْرَالمُؤْمِنِینَ. فَقَالَ (علیه السلام):
امام (علیه السلام) یکى از یاران خود را فرستاد تا از وضع گروهى از سپاه کوفه که تصمیم داشتند به سبب ترس از آن حضرت به گروه خوارج بپیوندند، اطّلاعى کسب کند. پس از بازگشت، امام (علیه السلام) از او پرسید: آیا احساس امنیت کردند و ماندند یا ترسیدند و کوچ کردند؟ عرض کرد: اى امیرمؤمنان! ترسیدند و کوچ کردند. در این جا امام (علیه السلام) این سخن را ایراد فرمود: