اى مردم! شما را به تقواى الهى و شکر بسیار خداوند در برابر نعمت هاى معنوى و مادى که به شما بخشیده
و در برابر آزمایش هایش (که سبب ترفیع مقام شما مى شود) سفارش مى کنم. چه بسیار نعمت هایى که خداوند ویژه شما قرار داد و شما را مشمول رحمت خاص خود گردانید، شما عیب هاى خویش را آشکار کردید و او پوشاند، خود را در معرض مجازاتش قرار دادید، اما او به شما مهلت داد

شما را به یادآورى مرگ و کاستن غفلت از آن توصیه مى کنم. چگونه غافل مى شوید از چیزى که از شما غافل نمى شود؟ چگونه طمع مى ورزید در کسى (اشاره به فرشته مرگ است) که به شما مهلت نمى دهد؟! بهترین واعظ و اندرزدهنده براى شما مردگانى هستند که با چشم خود مى بینیدشان که آنان را به سوى قبرهایشان مى برند بى آن که اختیارى از خود داشته باشند و در میان قبر مى گذارند بى آن که بخواهند! چنان از دنیا بیگانه مى شوند که گویى هرگز به عمران آن نپرداختند و چنان به آخرت مى پیوندند که گویى همیشه وطنشان بوده است!
(آرى) از آن جا که وطنشان بود وحشت و دورى مى کنند و آن جا را که از آن وحشت داشتند به عنوان وطن برمى گزینند. آن ها در دنیا به چیزى مشغول شدند که (سرانجام) از آن جدا گشتند، و جایى که به آن منتقل شدند (سراى آخرت) را تباه کردند. نه قدرت دارند از عمل زشتى که انجام داده اند کنار روند و نه مى توانند بر کارهاى نیک خود چیزى بیفزایند، آن ها با دنیا انس گرفتند ولى دنیا فریبشان داد و به آن اعتماد کردند ولى بر زمینشان زد!

خدا شما را رحمت کند ـ به سوى منازلى که مأمور عمران آن ها هستید و به آن ها ترغیب و دعوت شده اید، بشتابید. نعمت هاى خدا را با صبر و استقامت و دورى از معصیت، بر خویش کامل کنید، زیرا فردا به امروز نزدیک است،و چقدر ساعات در روز با شتاب و سرعت مى گذرد و روزها در ماه و ماه ها در سال و سال ها در عمر!