در این حکمت، امام علی (ع) ناپایداری دنیا و تغییر جهت آن را روشن می سازد؛ زمانی که دنیا رو آورد، نیکی های دیگران نیز به فرد نسبت داده می شود و هنگام پشت کردن دنیا، حتی خوبی های خود انسان نیز از او گرفته می شود. این حقیقت ما را به دوری از دلبستگی به دنیا و تأمل در واقعیت زندگی دعوت می کند.