هنگامی که قلب انسان به جای خالق و هدف غایی آفرینش، در گرو زرق و برق دنیا قرار می گیرد، دچار وابستگی به دنیا می شود، این گفتار اشاره دارد که چگونه محبت و وابستگی به دنیا موجب گناه کردن می شود و در نهایت، انسان را از مسیر کمال و سعادت دور می کند.