امام علی (ع) در حکمت معروف هشتم نهج البلاغه خاطر نشان می کند: «اعْجَبُوا لِهَذَا الْإِنْسَانِ؛ يَنْظُرُ بِشَحْمٍ، وَ يَتَكَلَّمُ بِلَحْمٍ، وَ يَسْمَعُ بِعَظْمٍ، وَ يَتَنَفَّسُ مِنْ خَرْمٍ»؛

از این انسان تعجب کنید که با یک قطعه پیه می بیند، با قطعه گوشتی سخن می گوید، با استخوانی می شنود و از شکافی تنفس می کند! این کلام شگفتی های آفرینش انسان را به تصویر می کشد و نشان دهنده عظمت خداوند در خلق موجودی است که با اجزای ساده و مادی، توانایی های فوق العاده ای دارد. این شگفتی ها ما را به تفکر در مورد خالق و شناخت عمیق تر از خداوند دعوت می کند، زیرا هر یک از این توانایی ها نشانه ای از حکمت و قدرت الهی است.