انسان به طور طبیعی در پی بی نهایت است. اگر این نیاز ذاتی خود را به طور صحیح جهت دهی نکند و غرق در آرزو ها و خواسته های دنیایی بشود چیزی جز تباهی برای او ندارد بلکه باید چشم به داشته های دیگران نداشته باشد، ترک آرزو های بی جا و زیاده کند و خدا را در هر حال شکر کند.