نهج البلاغه ترجمه استاد مکارم شیرازی

حکمت دویست و شصت و چهارم

و قال (علیه السلام):

امام (علیه السلام) فرمود:

حکمت دویست و شصت و پنجم

و قال (علیه السلام):

امام (علیه السلام) فرمود:

حکمت دویست و شصت و ششم

و سَألهُ رجلٌ أن یُعرَّفَه الإِیمانَ، فقال (علیه السلام):

کسى از آن حضرت تقاضا کرد که ایمان را برایش توصیف کند؛ امام (علیه السلام) فرمود:

حکمت دویست و شصت و هفتم

و قال (علیه السلام):

امام (علیه السلام) فرمود:

حکمت دویست و شصت و هشتم

و قال (علیه السلام):

امام (علیه السلام) فرمود:

حکمت دویست و شصت و نهم

و قال (علیه السلام):

امام (علیه السلام) فرمود:

حکمت دویست و هفتاد و یکم

وَ رُوِیَ انَّهُ ذُکِرَ عِندَ عُمَر بنَ الَخطّابِ فی ایّامِه حَلْیُ الکعبة و کَثْرتِه، فقال قومٌ: لو اخَذتَه فجهّزتَ به جیوشَ المُسلِمین کان أعظَمَ للْأَجرِ، و ما تَصنَعُ الکَعبَةُ باِلحَلْیِ؟ فَهَّمَ عُمَرُ بِذَلِکَ، وَ سَألَ أمیِرَالمؤمِنینَ (علیه السلام) ، فقالَ (علیه السلام):

روایت شده است که در ایام خلافت عمر بن الخطاب، در حضور او از زیورهاى کعبه و کثرت آن سخن به میان آمد. گروهى (به عمر) گفتند: اگر آن ها را مى گرفتى (و مى فروختى) و با آن، لشکرهاى مسلمین را مجهز مى ساختى، اجر آن بیشتر بود. کعبه چه احتیاجى به این زیورها دارد؟ به دنبال آن، عمر تصمیم به این کار گرفت و از امیرمؤمنان (علیه السلام) دراین باره سؤال کرد. امام (علیه السلام) در پاسخ او فرمود:

حکمت دویست و هفتاد و یکم

و رُویَ أنَّهُ (علیه السلام) رُفِعَ إلَیْهِ رَجُلَانِ سَرَقَا مِنْ مَالِ اللّهِ، أحَدُهُما عَبدٌ مِن مَالِ اللّهِ، وَ الآخَرُ مِن عُروضِ النّاس.فقال (علیه السلام) :

روایت شده است که دو نفر را خدمت امام (علیه السلام) آوردند که هر دو از بیت المال سرقت کرده بودند. یکى از آن دو، برده اى متعلق به بیت المال بود و دیگرى متعلق به بعضى از مردم. امام (علیه السلام) فرمود:

حکمت دویست و هفتاد و دوم

و قال (علیه السلام):

امام (علیه السلام) فرمود:

حکمت دویست و هفتاد و سوم

و قال (علیه السلام):

امام (علیه السلام) فرمود:

حکمت دویست و هفتاد و چهارم

و قال (علیه السلام):

امام (علیه السلام) فرمود:

حکمت دویست و هفتاد و پنجم

و قال (علیه السلام):

امام (علیه السلام) فرمود:

برای دیدن محصولات که دنبال آن هستید تایپ کنید.