صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و شصت و ششم
فراز
متن عربی
متن فارسی
إِذَا کَانَ الْغَدُ فَأْتِنِی حَتَّى أُخْبِرَکَ عَلَى أَسْمَاعِ النَّاسِ، فَإِنْ نَسِیْتَ مَقَالَتِی حَفِظَهَا عَلَیْکَ غَیْرُکَ. فَإِنَّ الْکَلَامَ کَالشَّارِدَةِ. یَنْقُفُهَا هذَا وَ یُخْطِئُهَا هذَا.
فردا نزد من بیا تا در حضور جمع، تو را از آن آگاه سازم. که اگر گفته ام را فراموش کردى دیگرى آن را براى تو حفظ کند، زیرا سخن همچون شترِ فرارى است. که بعضى ممکن است آن را پیدا کنند وبعضى آن را نیابند.
