نهج البلاغه ترجمه استاد مکارم شیرازی

حکمت صد و بیستم

و سُئل (علیه السلام) عن قُریشٍ فقال:

درباره قریش از آن حضرت پرسیده شد،امام (علیه السلام) فرمود:

حکمت صد و بیست و یکم

و قال (علیه السلام):

امام (علیه السلام) فرمود:

حکمت صد و بیست و دوم

و تَبِع جَنازةً فسمِع رَجلاً یضحَکُ، فقال:

امام (علیه السلام) در تشییع جنازه اى حضور داشت، صداى خنده بلند کسى را شنید، فرمود :

حکمت صد و بیست و سوم

و قال (علیه السلام):

امام (علیه السلام) فرمود:

حکمت صد و بیست و چهارم

و قال (علیه السلام):

امام (علیه السلام) فرمود:

حکمت صد و بیست و پنجم

و قال (علیه السلام):

امام (علیه السلام) فرمود:

حکمت صد و بیست و ششم

و قال (علیه السلام):

امام (علیه السلام) فرمود:

حکمت صد و بیست و هفتم

و قال (علیه السلام):

امام (علیه السلام) فرمود:

حکمت صد و بیست و هشتم

و قال (علیه السلام):

امام (علیه السلام) فرمود:

حکمت صد و بیست و نهم

و قال (علیه السلام):

امام (علیه السلام) فرمود:

حکمت صد و سی ام

و قال (علیه السلام)، و قد رجَع مِن صِفِّین، فأشرف على القُبور بِظاهرِ الکوفةِ:

امام (علیه السلام) از میدان (پرغوغا و مملو از تأسف) صفین بازگشته بود، به کنار قبرستانى که پشت دروازه کوفه بود رسید (رو به سوى آن ها کرد و) فرمود:

حکمت صد و سی و یکم

و قال (علیه السلام)، و قد سَمِع رجلاً یَذُمّ الدُّنیا:

امام (علیه السلام) شنید مردى در محضرش دنیا را نکوهش مى کند (در حالى که از غافلان بود) به او فرمود:

برای دیدن محصولات که دنبال آن هستید تایپ کنید.