صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت صد و بیست و هفتم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَنْ قَصَّرَ فی الْعَمَلِ ابْتُلِیَ بِالْهَمِّ، و لا حَاجَةَ لِلَّهِ فِیْمَنْ لَیْسَ لِلّهِ فِى قالِهِ و نَفْسِهِ نَصِیبٌ.
کوتاهی در عمل:
کسى که در عمل کوتاهى کند به اندوه گرفتار مى شود. و خدا به کسى که در مال و جانش نصیبى براى او (جهت انفاق در راه خدا) نیست اعتنایى ندارد.
