نهج البلاغه ترجمه استاد فیض الاسلام

حکمت سیصد و سی و هفتم

وَ قَالَ (علیه السلام) :

امام علیه السّلام (در باره بازماندگان از گناهان) فرموده است :

حکمت سیصد و سی و هشتم

وَ قَالَ (علیه السلام) :

امام علیه السّلام (در باره آبرو) فرموده است :

حکمت سیصد و سی و نهم

وَ قَالَ (علیه السلام) :

امام علیه السّلام (در باره چاپلوسى) فرموده است :

حکمت سیصد و چهلم

وَ قَالَ (علیه السلام) :

امام علیه السّلام (در باره گناه) فرموده است :

حکمت سیصد و چهل و یکم

وَ قَالَ (علیه السلام) :

امام علیه السّلام (در سود و زیان برخى از خوها) فرموده است :

حکمت سیصد و چهل و دوم

وَ قَالَ (علیه السلام) :

امام علیه السّلام (در باره ستمگر) فرموده است :

حکمت سیصد و چهل و سوم

وَ قَالَ (علیه السلام) :

امام علیه السّلام (در باره خوشى و سختى) فرموده است :

حکمت سیصد و چهل و چهارم

وَ قَالَ (علیه السلام) : لِبَعْضِ أَصْحَابِهِ

امام علیه السّلام به یكى از اصحابش (در باره زن و فرزند) فرموده است :

حکمت سیصد و چهل و پنجم

وَ قَالَ (علیه السلام) :

امام علیه السّلام (در باره عیب جویى) فرموده است :

حکمت سیصد و چهل و ششم

هَنَّأَ بِحَضْرَتِهِ رَجُلٌ رَجُلًا بِغُلَامٍ وُلِدَ لَهُ فَقَالَ لَهُ لِيُهْنِئْكَ الْفَارِسُ فَقَالَ (علیه السلام)

در حضور حضرت مردى به مردى كه پسرى براى او بدنیا آمده بود به تهنئت گفت لیهنئك الفارس یعنى فرزند سوار (یا دانا و زیرك) گوارایت باد (و این جمله در جاهليّت شعار عرب بود كه در مبارك باد براى سوارى و كامرانى فرزند فال مى زدند) پس امام علیه السّلام فرمود:

حکمت سیصد و چهل و هفتم

وَ بَنَى رَجُلٌ مِنْ عُمَّالِهِ بِنَاءً فَخْماً فَقَالَ (علیه السلام)

مردى از كار گردانان حضرت ساختمان بزرگى بنا كرد، پس امام علیه السّلام (در باره آشكار شدن دارائى) فرمود:

حکمت سیصد و چهل و هشتم

وَ قِیلَ لَهُ (علیه السلام) لَوْ سُدَّ عَلَى رَجُلٍ بَابُ بَيْتِهِ وَ تُرِكَ فِیهِ مِنْ أَيْنَ كَانَ يَأْتِیهِ رِزْقُهُ؟ فَقَالَ:

بامام علیه السّلام گفتند: اگر در خانه مردى را به رویش ببندند و او را در آن (بى آذوقه) بگذارند روزیش از كجا مى آید؟ آن حضرت (درباره روزى) فرمود:

برای دیدن محصولات که دنبال آن هستید تایپ کنید.