صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت سیصد و چهل و سوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
عِنْدَ تَنَاهِی الشِّدَّةِ تَكُونُ الْفَرْجَةُ وَ عِنْدَ تَضَايُقِ حَلَقِ الْبَلَاءِ يَكُونُ الرَّخَاءُ .
رسیدن بسیارى سختى را گشایشى و تنگى حلقه هاى بلاء و گرفتارى را آسایشى است (زیرا چون شخص در سختى به تنگ آید با نيّت پاك بخدا پناه برده رفع گرفتارى خواهد خداوند هم او را مشمول رحمتش فرموده حاجتش را بر آورد).
