نهج البلاغه ترجمه استاد فیض الاسلام

هنگامي كه بامام عليه السّلام خبر رسيد كه لشگر معاويه بر انبار (از شهرهاى قديم عراق) تاخته و تاراج كردند آن بزرگوار تنها پياده (از كوفه) بيرون آمد تا به نخيله (موضعى است نزديك كوفه) رسيد، مردم (در پى او آمده) خدمتش رسيدند و گفتند: يا امير المؤمنين ما بجاى تو ايشان را كفايت مى كنيم، پس حضرت (در نكوهش آنها) فرمود:

گفته اند كه حارث ابن حوط (یا خوط) نزد امام علیه السّلام آمده و گفت:آیا بمن گمان مى برى كه گمان دارم اصحاب جمل (طلحه و زبیر و عائشه و پیروانشان) بر ضلالت و گمراهى بوده اند؟ پس امام علیه السّلام (در نكوهش او) فرمود:

 امام علیه السّلام (در باره ندیم پادشاه) فرموده است :

امام علیه السّلام (در باره نیكى) فرموده است :

 امام علیه السّلام (در باره سخن بزرگان) فرموده است :

مردى از امام علیه السّلام خواست كه باو بشناساند (معنى) ایمان چیست، پس آن حضرت (در باره رمندگى سخن) فرمود:

 امام علیه السّلام (در افسرده نشدن براى نیامده) فرموده است :

 امام علیه السّلام (در دوستى و دشمنى) فرموده است :

امام علیه السّلام (در باره كوشش براى دنیا و آخرت) فرموده است :

نقل شده كه در زمان خلافت عمر ابن خطّاب نزد او سخن در باره زیور كعبه (خانه خدا در مكّه معظّمه) و بسیارى آن به میان آمد گروهى گفتند: اگر آنرا برداشته صرف سپاه مسلمانان كنى ثواب و پاداشش بیشتر است و كعبه زیور مى خواهد چه كند ؟عمر تصمیم گرفت بر دارد، و در باره آن از امیر المؤمنین علیه السّلام پرسید، آن حضرت (در باره تصرّف نكردن در زیور كعبه) فرمود:

روایت شده كه دو مرد را نزد امام علیه السّلام آوردند كه از مال خدا (بیت المال) دزدى كرده بودند یكى از آنها بنده و غلام و مال بیت المال بود، و دیگرى غلام یكى از مردم، پس آن حضرت (در باره اینكه چه كسیرا كه از بیت المال دزدى كند باید دست برید) فرمود:

امام علیه السّلام (در باره گرفتاریهاى خود) فرموده است :