قرآن بر پیغمبر صلّى اللّه علیه و آله فرود آمد و دارائیها چهار جور بود: (اوّل) اموال مسلمانان (پس از مرگشان) كه آنها را از روى حساب بین ارث برندگان تقسیم و پخش نمود، و (دوم) غنیمت (آنچه از دشمن بر اثر فیروزى بدست مى آید) كه آنرا به كسانى كه مستحقّ آن بودند تقسیم كرد، و (سوم) خمس (پنج یك از سود داد و ستد) كه خدا قرار داد آنرا جائیكه تعیین نمود (كه بچه كسانى باید داد) و (چهارم) صدقات (زكوات و بخششها) كه خدا قرار داد آنرا بجاى خود (كه چه كسانى باید از آن بهره ببرند) و زیور كعبه آنروز در آن بود و خدا آنرا بحال خود گذاشت (دستورى براى تصرّف در آن نداد) و از روى فراموشى آنرا رها نكرد و مكان و جاى آن بر او پنهان و پوشیده نبود، پس (چون در باره همه اموال دستور داد و راجع به زیور كعبه چیزى نفرموده بنا بر این تو) برجا گذار آنرا همانطور كه خدا و رسول قرار داده. عمر گفت: اگر تو نبودى ما رسوا مى شدیم (چون بحكم خدا آشنا نیستیم) و زیور را بجاى خود گذاشت (در آن تصرّف ننمود).