صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و پنجاه و هفتم
فراز
متن عربی
متن فارسی
إِنَّ كَلَامَ الْحُكَمَاءِ إِذَا كَانَ صَوَاباً كَانَ دَوَاءً وَ إِذَا كَانَ خَطَأً كَانَ دَاءً .
سخن اهل دانش و بینش اگر درست باشد (براى دردهاى دنیا و آخرت) دارو است، و اگر نادرست باشد درد است (موجب فتنه و تباهكارى است، پس حكیم و دانشمند باید كوشش نماید كه سخن نادرست نگوید كه گفته اند: زلّة العالم زلّة العالم یعنى لغزیدن دانشمند لغزش جهان است).
