صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و شصتم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
أَحْبِبْ حَبِیبَكَ هَوْناً مَا عَسَى أَنْ يَكُونَ بَغِیضَكَ يَوْماً مَا
دوست خود را دوست دار به اندازه اى كه تجاوز در آن نباشد (او را بر همه اسرار آگاه مساز) شاید روزى از روزها دشمنت گردد (و پشیمان شوى)
2
وَ أَبْغِضْ بَغِیضَكَ هَوْناً مَا عَسَى أَنْ يَكُونَ حَبِیبَكَ يَوْماً مَا .
و دشمنت را دشمن دار از روى میانه روى (پرده درى مكن) شاید روزى از روزها دوستت گردد (و شرمنده و افسرده شوى).
