نهج البلاغه ترجمه استاد مکارم شیرازی

سخنى بعد از واقعه جمل در مذمّت اهل بصره

پایان جنگ جمل (ادامه خطبه قبل)

درباره آنچه عثمان از بیت المال به افراد خاصّى بخشیده بود و امام (علیه السلام) آن ها را به بیت المال بازگرداند

سخن امام (علیه السلام) هنگامى که در مدینه با او بیعت کردند، در آن از سرانجام کار مردم خبر مى دهد و آن ها را به گروه هاى مختلفى تقسیم مى کند

درباره کسى که بدون شایستگى و لیاقت، متصدّى مقام قضاوت در میان مردم مى شود و در این خطبه آمده است که مبغوض ترین خلایق نزد خدا دو گروه اند:

در مذمّت اختلاف علما در فتوا در آن، اهل رأى (و قیاس) را نیز مذمّت مى کند و حکم کردن در مسائل دینى را به قرآن واگذار مى نماید

به اشعث بن قیس هنگامى که در مسجد کوفه بر منبر بود و او به امام (علیه السلام) اعتراض کرد که اى امیرمؤمنان! این مطلبى که گفتى، به زیان تو است نه به سود تو، امام (علیه السلام) با بى اعتنایى نگاهى به او کرد و فرمود:

از غفلت بر حذر مى دارد و فرار (و حرکت) به سوى خداوند را یادآور مى شود

مشتمل بر پند وحکمت است

هنگامى که خبر پیمان شکنانِ بیعت امام (علیه السلام) به آن حضرت رسید ضمن نکوهش آنان گناه خون عثمان را به گردن آن ها افکند و آنان را تهدید به جنگ کرد.

در آن فقرا را به زهد و ثروتمندان را به محبّت سفارش مى کند

از سخنان جامع حضرت درباره، اجازه جنگ با مخالفان و دعوت به اطاعت از فرمان الهى و تضمین نجات و پیروزى