گاه (دعوا ) و مسئله اى مطرح مى شود و قاضى به رأى خود در آن جا حکم مى کند؛
سپس شبیه همان دعوا نزد قاضى دیگرى عنوان مى گردد، او درست برخلاف اوّلى حکم مى کند؛
سپس همه این قاضى ها (با آن آراى ضدّ و نقیض) نزد پیشوایشان که آنان را به قضاوت منصوب کرده، گرد مى آیند و او رأى همه آن ها را تصدیق و تصویب مى کند در حالى که خداى آن ها یکى، پیامبرشان یکى و کتابشان (نیز) یکى است!
(چگونه ممکن است این همه آراى ضدّ و نقیض در مسئله واحد، حکم خداوند باشد؟!) آیا خداوند سبحان به آن ها دستور اختلاف و پراکندگى داده است و آن ها اطاعت فرمان او را کرده اند؟! یا این که آن ها را از اختلاف بر حذر داشته و آن ها عصیان نموده اند؟!یا این که دین ناقصى نازل کرده و در تکمیل آن از آن ها کمک خواسته است؟! یا این که آن ها شریک هاى خدایندو حق دارند بگویند (و حکم صادر کنند و قانون بنویسند) و بر خدا لازم است رضایت دهد؟! یا این که خداوند سبحان دین کاملى نازل کرده، ولى پیامبر (صلی الله علیه و آله) در تبلیغ و اداى آن کوتاهى نموده است؟!حال آن که خداوند سبحان مى فرماید: «ما چیزى در قرآن فروگذار نکردیم».{1}
و در قرآن توضیح همه چیز آمده است و نیز فرموده: بخش هاى قرآن، یکدیگر را تصدیق و تأیید مى کنندو هیچ گونه اختلافى در آن راه ندارد» (تا مایه اختلاف آرا شود، چگونه ممکن است در قرآن اختلافى باشد در حالى که) خداوند سبحان مى فرماید: «اگر این قرآن از ناحیه غیر خدا بود اختلافات بسیارى در آن مى یافتند».
3
وَ إِنَّ الْقُرْآنَ ظَاهِرُهُ أَنِیقٌ وَ بَاطِنُهُ عَمِیقٌ، لا تَفْنَى عَجَائِبُهُ، وَ لا تَنْقَضِی غَرَائِبُهُ، وَ لا تُکْشَفُ الظُّلُمَاتُ إِلّا بِهِ.
توصیف قرآن:
قرآن ظاهرش زیبا و آراسته و باطنش عمیق و ژرف است؛ نکات شگفت آورش هرگز تمام نمى شود، و اسرار نهفته اش پایان نمى گیرد و ظلمات (جهل و گمراهى) جز در پرتو انوارش برطرف نخواهد شد!
