نهج البلاغه ترجمه استاد محمد تقی جعفری

نامه اي است از آن حضرت (عليه السلام) به دو امير از امراي لشکرش :

توصيه اي است از آن حضرت (عليه السلام) به لشکريانش :

دعايي است از آن حضرت (عليه السلام) اين دعا را آن حضرت موقعي که با دشمن براي جنگ روياروي مي گشت، مي خواند:

سخناني است از آن حضرت (عليه السلام) اين سخنان را آن حضرت در موقع جنگ به ياران خود مي فرمود:

نامه اي است از آن حضرت (عليه السلام) به معاويه در پاسخ نامه اي که به آن حضرت نوشته بود:

نامه اي است از آن حضرت (عليه السلام) به عبدالله عباس که کارگزار او در بصره بود :

نامه اي است از آن حضرت (عليه السلام)به يکي از کارگزاران خود:

نامه اي است از آن حضرت (عليه السلام) به (زياد بن ابيه) و او جانشين کارگزار آن حضرت (عبدالله بن عباس) در بصره بود و عبدالله بن عباس در آن موقع کارگزار اميرالمومنين (عليه السلام) در بصره و بر سرزمين اهواز و فارس و کرمان و غيره بود:

نامه اي ديگر است از آن حضرت (عليه السلام) به زياد بن ابيه :

نامه اي ديگر است از آن حضرت (عليه السلام) به (عبدالله بن عباس) خدايش رحمت کناد و عبدالله مي گفت از هيچ سخني بعد از کلام رسول خدا (صلي الله عليه و آله) ، مانند اين کلام سود نبردم:

سخني است از آن حضرت (عليه السلام) که پس از ضربه ابن ملجم لعنه الله پيش از شهادتش وصيت فرموده است:

وصيتي است از آن حضرت (عليه السلام) درباره آنچه که بايد در اموال او عمل شود، اين وصيت را پس از برگشت از صفين فرموده است: