اينست آنچه که بنده خدا علي بن ابيطالب زمامدار باايمان درباره مال خود، براي تقرب به خدا دستور مي دهد تا به اين وسيله او را به بهشت وارد کند و او را به امن و امان نايل فرمايد.

از جمله آن وصيت است: براي اجراي اين وصيت و حفظ مال، حسن بن علي اقدام کند، به طريق نيکو از آن مال استفاده کند و احسان و انفاق نمايد. اگر حادثه اي براي حسن پيش آيد و حسين زنده باشد، حسين پس از برادرش حسن به امر وصيت اقدام نمايد و آن را به موارد خود برساند.

و از عطايا و احسان هاي علي، براي فرزندان فاطمه همان قدر نصيب شود که براي فرزندان علي. و جز اين نيست که من اقدام به اجراي وصيت را به فرزندان فاطمه واگذار کردم اين کار براي طلب رضاي خداوندي و نزديکي به رسول خدا (صلي الله عليه و آله) و اکرام حرمت و به جا آوردن شرافت پيوستگي با او است.

و با کسي که کار را به او واگذار کرده، شرط مي کند که بايد مال را در اصل خود حفظ نمايد و ميوه آن را به همان ترتيب که دستور داده شده و رهنمايي گشته است احسان نمايد. و بچه اي از نخل هاي اين آباديها را نفروشد. تا تشخيص زمين آنها از فراواني نخل ها از حالت اولي مشکل شود.

و هر يک از کنيزانم که با آنان مباشرت داشته ام و داراي فرزند يا باردار باشد، کنيز از آن فرزندش (ام ولد) مي باشد و اگر فرزندش بميرد و او زنده باشد، او آزاد است و بردگي (کنيزي) از وي برداشته شده و قانون (عتق) او را آزاد ساخته است.