نهج البلاغه ترجمه استاد سید جعفر شهیدی

حکمت چهارصد و شصت و نهم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حکمت چهارصد و هفتادم

وَ سُئِلَ عَنِ التَّوْحِيدِ وَ الْعَدْلِ فَقَالَ (عليه السلام) :

و او را از توحيد و عدل پرسيدند، فرمود:

حکمت چهارصد و هفتاد و یکم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حکمت چهارصد و هفتاد و دوم

وَ قَالَ (عليه السلام) فِي دُعَاءٍ اسْتَسْقَى بِهِ :

و در دعا هنگام باران خواستن گفت:

حکمت چهارصد و هفتاد و سوم

وَ قِيلَ لَهُ (عليه السلام) لَوْ غَيَّرْتَ شَيْبَكَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ فَقَالَ (عليه السلام):

و او را گفتند: اى امير مومنان چه مى شد اگر موى خود را رنگين مى كردى؟) (فرمود:

حکمت چهارصد و هفتاد و چهارم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حکمت چهارصد و هفتاد و پنجم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حکمت چهارصد و هفتاد و ششم

وَ قَالَ (عليه السلام) لِزِيَادِ ابْنِ أَبِيهِ وَ قَدِ اسْتَخْلَفَهُ لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْعَبَّاسِ عَلَى فَارِسَ وَ أَعْمَالِهَا فِي كَلَامٍ طَوِيلٍ كَانَ بَيْنَهُمَا نَهَاهُ فِيهِ عَنْ تَقَدُّمِ الْخَرَاجِ :

و چون زياد بن ابيه را به جاى عبدالله پسر عباس به فارس و شهرهاى تابع آن حكومت داد، در گفتارى دراز كه او را از گرفتن خراج پيش از رسيدن وقت آن نهى فرمود گفت:

حکمت چهارصد و هفتاد و هفتم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حکمت چهارصد و هفتاد و هشتم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حکمت چهارصد و هفتاد و نهم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حکمت چهارصد و هشتادم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

برای دیدن محصولات که دنبال آن هستید تایپ کنید.