صفحه اصلی » نهج البلاغه » نهج البلاغه ترجمه استاد سید جعفر شهیدی » حکمت چهارصد و هشتادم
فراز
متن عربی
متن فارسی
إِذَا احْتَشَمَ الْمُؤْمِنُ أَخَاهُ فَقَدْ فَارَقَهُ . (يُقالُ حَشَمَهُ وَ أحشَمَهُ إذَا أَغضَبَهُ وَ قِيلَ أخجَلَهُ أو احتَشَمَهُ طَلَبَ ذلِكَ لَهُ وَ هُوَ مَظِنَّةُ مُفَارَقَتِهِ .)
هر گاه مرد با ايمان برادر خود را خشمگين ساخت، ميان خود و او جدائى انداخت. (گويند: حَشَمَهُ و أَحشَمَهُ، چون او را بخشم آورد. و گفته اند شرمگين شدن و خشم آوردن را براى او خواست. و آن گاه جدائى اوست.)
