نهج البلاغه

خطبه
نامه
حکمت

حکمت سیصد و چهل و هفتم

وَ بَنَى رَجُلٌ مِنْ عُمَّالِهِ بِنَاءً فَخْماً فَقَالَ (علیه السلام)
مردى از كار گردانان حضرت ساختمان بزرگى بنا كرد، پس امام علیه السّلام (در باره آشكار شدن دارائى) فرمود:

حکمت سیصد و چهل و هشتم

وَ قِیلَ لَهُ (علیه السلام) لَوْ سُدَّ عَلَى رَجُلٍ بَابُ بَيْتِهِ وَ تُرِكَ فِیهِ مِنْ أَيْنَ كَانَ يَأْتِیهِ رِزْقُهُ؟ فَقَالَ:
بامام علیه السّلام گفتند: اگر در خانه مردى را به رویش ببندند و او را در آن (بى آذوقه) بگذارند روزیش از كجا مى آید؟ آن حضرت (درباره روزى) فرمود:

حکمت سیصد و چهل و نهم

وَ عَزَّى (علیه السلام) قَوْماً عَنْ مَيِّتٍ مَاتَ لَهُمْ فَقَالَ:
امام علیه السّلام گروهى را از كسی كه از آنها مرده بود تسلیت داده امر به شكیبایى نمود و (در باره مرگ) فرمود

حکمت سیصد و پنجاهم

وَ قَالَ (علیه السلام) :
 امام علیه السّلام (در ترغیب به سپاسگزارى و شكیبائى) فرموده است :

حکمت سیصد و پنجاه و یکم

وَ قَالَ (علیه السلام) :
امام علیه السّلام (در دورى از خواهش نفس) فرموده است :

حکمت سیصد و پنجاه و دوم

وَ قَالَ (علیه السلام) :
امام علیه السّلام (در باره بدگمانى) فرموده است:

حکمت سیصد و پنجاه و سوم

وَ قَالَ (علیه السلام) :
امام علیه السّلام (در ترغیب بدرود فرستادن) فرموده است :

حکمت سیصد و پنجاه و چهارم

وَ قَالَ (علیه السلام) :
امام علیه السّلام (در باره ستیزگى) فرموده است :

حکمت سیصد و پنجاه و پنجم

وَ قَالَ (علیه السلام) :
امام علیه السّلام (در نكوهش شتاب و سستى) فرموده است :

حکمت سیصد و پنجاه و ششم

وَ قَالَ (علیه السلام) :
امام علیه السّلام (در باره پرسش بیهوده) فرموده است :

حکمت سیصد و پنجاه و هفتم

وَ قَالَ (علیه السلام) :
امام علیه السّلام (در ترغیب به بعضى از صفات پسندیده) فرموده است :

حکمت سیصد و پنجاه و هشتم

وَ قَالَ (علیه السلام) :
امام علیه السّلام (در باره علم با عمل) فرموده است :