صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت سیصد و پنجاه و هفتم
فراز
متن عربی
متن فارسی
الْفِكْرُ مِرْآةٌ صَافِيَةٌ
اندیشه آیینه صاف و روشن است (كه پایان كار در آن دیده میشود)
وَ الِاعْتِبَارُ مُنْذِرٌ نَاصِحٌ
و عبرت گرفتن (از روزگار) ترساننده پند دهنده است،
وَ كَفَى أَدَباً لِنَفْسِكَ تَجَنُّبُكَ مَا كَرِهْتَهُ لِغَيْرِكَ .
و بس است ادب و آراستگى ترا به دورى نمودن از آنچه (زشتى) براى دیگرى دوست ندارى.
