اى مردم، باید خدا شما را از نعمت و بخشش (خود) ترسان ببیند چنانكه از عذاب و كیفر (خویش) هراسان مى بیند (باید همیشه مواظب سپاسگزارى از نعمتهاى خدا باشید و كفران ننمائید كه بعذاب و كیفر گرفتار شوید)

محقّقا كسی كه فراخ گردد بر او دارائى كه در دست دارد و آنرا (سبب) بتدریج رسیدن بعذاب نبیند (و ناسپاسى نماید) از ترسناكى ایمن و آسوده گشته (غافل مانده) است.

و كسی كه تنگدست گردد و آنرا آزمایش (خود) نبیند (و شكیبائى از دست دهد) پاداشى را كه امید و آرزو بآن است (براى شكیبا مقرّر گشته) تباه ساخته است.