نهج البلاغه ترجمه استاد مکارم شیرازی

حکمت چهارصد و نهم

و قال (علیه السلام):

امام (عليه السلام) فرمود:

حکمت چهارصد و دهم

و قال (علیه السلام):

امام (عليه السلام) فرمود:

حکمت چهارصد و یازدهم

و قال (علیه السلام):

امام (عليه السلام) فرمود:

حکمت چهارصد و دوازدهم

و قال (علیه السلام):

امام (عليه السلام) فرمود:

حکمت چهارصد و سیزدهم

و قال (علیه السلام):

امام (عليه السلام) فرمود:

حکمت چهارصد و چهاردهم

و فی خبر آخَر أنّه (علیه السلام)، قال للْأَشْعَثِ بنِ قَیس معزَّیاً عن ابنٍ له:

امام (عليه السلام) در خبر ديگرى (همين مضمون را) به اشعث بن قيس به عنوان تسليت درگذشت فرزندش فرمود:

حکمت چهارصد و پانزدهم

و قال (علیه السلام) فِی صِفةِ الدُّنیا:

امام (علیه السلام) در وصف دنیا فرمود:

حکمت چهارصد و شانزدهم

و قال لابنِه الحسَن (علیه السلام):

امام (علیه السلام) به فرزندش امام حسن (علیه السلام) فرمود:

حکمت چهارصد و هفدهم

و قال (علیه السلام) لِقائلٍ قال بِحَضْرَتِهِ: «أَسْتَغْفِرُ اللّهَ»:

امام (علیه السلام) به شخصى که در حضور او (از روى غفلت و بى خبرى) استغفرالله گفت، فرمود:

حکمت چهارصد و هجدهم

و قال (علیه السلام):

امام (علیه السلام) فرمود:

حکمت چهارصد و نوزدهم

و قال (علیه السلام):

امام (علیه السلام) فرمود:

حکمت چهارصد و بیستم

و روی أَنّه (علیه السلام) کان جالساً فی أصحابِه، فمّرت بهم امرأةٌ جَمیلةٌ، فرَمَقها القَومُ بأبصارهم، فقال (علیه السلام):

روایت شده است که آن حضرت در میان اصحابش نشسته بود. زن زیبایى (که تمام چهره اش را نپوشانده بود) از آنجا عبور کرد و چشم حاضران را به خود جلب نمود. امام (علیه السلام) فرمود:

برای دیدن محصولات که دنبال آن هستید تایپ کنید.