صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و نوزدهم
فراز
متن عربی
متن فارسی
مِسْکِینٌ ابْنُ آدَمَ: مَکْتُومُ الْاَجَلِ مَکْنُونُ الْعِلَلِ. مَحْفُوظُ الْعَمَلِ، تُؤْلِمُهُ الْبَقَّةُ. وَ تَقْتُلُهُ الشَّرْقَةُ، وَ تُنْتِنُهُ الْعَرْقَةُ.
بیچاره فرزند آدم، سرآمد زندگى اش نامعلوم، عوامل بیمارى اش ناپیدا و(تمام) اعمالش در جایى محفوظ است. پشه او را آزار مى دهد و گلوگیر شدن (آب یا غذا) موجب مرگ او مى شود و عرق، او را متعفن و بدبو مى سازد.
