نهج البلاغه ترجمه استاد مکارم شیرازی

خطبه یکم

یَذْکُرُ فِیهَا ابْتِداءَ خَلْقِ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ، وَ خَلْقَ آدَمَ، وَ فِیها ذِکْرُ الْحَجِّ

درباره آغاز آفرینش آسمان و زمین و آفرینش آدم و اشاره اى به فریضه حج

خطبه دوم

بَعْدَ انْصِرافِهِ مِنْ صِفِّینَ وَ فِیها حَالُ النّاسِ قَبلَ الْبِعْثَةِ وَ صِفَةُ آلِ النَّبِیِّ، ثُمَّ صِفَةُ قَوْمٍ آخَرِینَ

هنگام بازگشت از صفّین بیان وضع حال مردم پیش از بعثت و اوصاف اهل بیت پیامبر اسلام (علیهم السلام) و اوصاف گروه دیگرى

خطبه سوم

وَ هِی الْمَعْرُوفَةُ بِالشِّقْشِقِیَّةِ وَ تَشْتَمِلُ عَلَى الشَّکْوَى مِنْ أَمْرِ الْخِلافَةِ، ثُمَّ تَرْجِیحِ صَبْرِهِ عَنْها ثُمَّ مُبایَعَة النّاسِ لَهُ

خطبه معروف به شقشقیّه مشتمل بر شکایت درباره خلافت و سپس ترجیح دادن شکیبایى در برابر آن و بیعت مردم با امام (علیه السلام)

خطبه چهارم

وَ هِیَ مِنْ أَفْصَحَ کَلامِهِ (علیه السلام) وَ فِیها یَعِظُ النّاسَ وَ یَهْدِیهِمْ مِنْ ضَلَالَتِهِمْ وَ یُقال: إنَّهُ خَطَبَها بَعْدَ قَتْلِ طَلْحَةَ وَ الزُّبَیْرِ

از فصیح ترین سخنان آن حضرت (علیه السلام) که در آن، مردم را اندرز مى دهد و از گمراهى، به سوى هدایت مى برد و گفته مى شود: «این خطبه را بعد از (جنگ جمل و) کشته شدن طلحه و زبیر ایراد فرموده است»

خطبه پنجم

لمّا قُبِضَ رَسولُ اللهِ (صلی الله علیه و آله) و خَاطَبَهُ العَبّاسُ وَ أبوسُفیان ابنُ حَربٍ فِی أنْ یُبایِعا لَه بالخِلافَةِ (و ذلک بعد أن تمَّتِ البَیعةُ لِأَبِی بَکْرٍ فِی السَّقِیفَةِ، وَ فِیها یَنْهَى عَنِ الْفِتْنَةِ وَ یُبِینُ عَن خُلُقِهِ وَ عِلْمِهِ)

هنگام رحلت رسول خدا (صلی الله علیه و آله) عباس و ابوسفیان به على (علیه السلام) عرض کردند که آماده اند با او براى خلافت بیعت کنند (و این در زمانى بود که بیعت در «سقیفه» براى «ابوبکر» پایان یافته بود حضرت نهى از فتنه و آشوب مى کند و از روحیه و آگاهى هاى خود پرده برمى دارد)

خطبه ششم

لَمّا أُشِیرَ عَلَیهِ بألّا یتبع طلحة و الزبَیر و لا یرصد لهما القتال و فیه یُبین عن صِفته بأنّه (علیه السلام) لایُخدَع

هنگامى که بعضى به آن حضرت پیشنهاد کردند طلحه و زبیر را دنبال نکند و آماده نبرد با آنان نشود. امام (علیه السلام) این ویژگى خود را که هرگز فریب نمى خورد و غافلگیر نمى شود بیان مى دارد

خطبه هفتم

یَذمّ فیها أتباعَ الشّیطانِ

در نکوهش پیروان شیطان

خطبه هشتم

یعنی به الزبیر فی حالٍ اقتَضَت ذلک و یَدعوه للدخول فی البیعة ثانیة:

خطاب به زبیر در جایى که اقتضاى چنین سخنى را داشت و هدف امام (علیه السلام) این بود که با این سخن او را به بیعت خود بازگرداند

خطبه نهم

فِی صِفَتِهِ وَ صِفَةِ خُصُومِهِ، و یُقال: إنَّها فی أصحابِ الجَمَلِ

در توصیف خودش و توصیف دشمنانش و گفته مى شود که منظور امام (علیه السلام) در این جمله ها مخالفان او در جنگ جمل هستند.

خطبه دهم

یُریدُ الشَّیطانَ أو یُکنّی به عن قومٍ

منظور حضرت از این سخن شیطان است یا جمعیّت خاصّى (که خوى هاى شیطانى داشتند)!

خطبه یازدهم

لابْنهِ محمَّد بن الحنفیّة لمّا أعطاهُ الرایةَ یومَ الجمَلِ

به فرزندش «محمّدبن حنفیّه»، در آن هنگام که پرچم را در روز جنگ جمل به دست او سپرد

خطبه دوازدهم

لمّا أظفرَه اللهُ بأصحابِ الجَمَلِ و قد قال له بعضُ أصحابِه: وَددتُ أنّ أخی فُلاناً کان شاهِدَنا لِیَرى ما نصَرک اللّه به على أعدائک. فـَقَـالَ لَـهُ (علیه السلام):

بیان امام (علیه السلام) هنگامى که خداوند او را در جنگ «جمل» پیروز ساخت یکى از یارانش عرض کرد: دوست مى داشتم برادرم فلانى همراه ما بود تا شاهد پیروزى هاى الهى بر دشمنان، که خدا نصیب شما کرده است، باشد امام فرمود:

برای دیدن محصولات که دنبال آن هستید تایپ کنید.