حمد و ستایش مى کنم او را براى جلب اتمام نعمتشو اظهار تسلیم بودن در برابر عزّتش
و تقاضاى حفظ و نگهدارى از معصیتش، از او یارى مى جویم چرا که نیازمند به کمک و کفایت او هستم،
چرا که آن کس را که او هدایت فرماید هیچ گاه گمراه نمى شودو آن کس را که او دشمن دارد هرگز رهایى نمى یابد،
و هر کس را او کفایت کند، هرگز نیازمند نخواهد شد، زیرا ستایش او در ترازوى سنجش، از همه چیز سنگین تر استو براى ذخیره کردن، از هر گنجى برتر،و گواهى مى دهم که جز خداوند معبودى نیست؛ یگانه و بى شریک است،همان گواهى اى که خلوص آن آزموده شدهو عصاره و جوهره آن را در عمق عقیده خود جاى داده ام، شهادتى که تا خدا ما را زنده دارد به آن پایبندیمو آن را براى صحنه هاى هولناکى که در پیش داریم ذخیره کرده ایمزیرا این (شهادت به توحید) پایه اصلى ایمان و ریشه و قوام آنو سرآغاز همه نیکى هاو سبب جلب خشنودى خداوندو موجب طرد و دورى شیطان است.

ونیز گواهى مى دهم که محمّد (صلی الله علیه و آله) بنده و فرستاده اوست؛
او را با دین و آیین آشکار،و نشانه روشن،و کتاب نوشته شده،و نور درخشانو روشنایى تابنده،و امر و فرمان قاطع و بى پرده،فرستاد تا شبهات را از میان برداردو با دلایل ومنطق روشن استدلال کندو به وسیله آیات الهى مردم را از مخالفت خدا بر حذر داردو از کیفرهایى که به دنبال مخالفت، دامن گیرشان مى شود بترساند.

(خداوند پیامبرش را در زمانى فرستاد که) مردم در فتنه ها گرفتار بودند؛ فتنه هایى که رشته دین در آن گسستهو ستون هاى ایمان و یقین متزلزل شده بود.اصول اساسى فطرت و ارزش ها دگرگون گشته و امور مردم پراکنده و متشتّت،و راه هاى فرار از فتنه ها بستهو پناهگاه و مرجع، ناپیدا بود.(در چنین محیطى) هدایت، فراموش شدهو گمراهى و نابینایى، همه را فراگرفته بود.(در چنین شرایطى) خداوند رحمان معصیت مى شدو شیطان یارى مى گردید
و ایمان، بدون یار و یاور مانده بود.ارکان ایمان فرو ریختهو نشانه هاى آن ناشناخته ماندهو راه هاى آن ویرانو شاهراه هایش ناپیدا بود.مردم از شیطان پیروى مى کردند و در مسیر خواسته هاى او گام برمى داشتند.در آبشخور شیطان وارد شده بودندو به وسیله آن ها (= مردمى که در دام شیطان گرفتار بودند) نشانه هاى او آشکار شدهو پرچم وى به اهتزاز درآمده بود.این در حالى بود که مردم در فتنه اى گرفتار بودندکه (این فتنه) با پاى خویش آنان را لگدمال و با سُم خود، آن ها را له کرده بود(و همچنان این هیولاى فتنه) بر روى پاى خود ایستاده بود.به همین دلیل آن ها در میان فتنه ها گم گشته و سرگردان و جاهل و فریب خورده بودند(و این ها همه در حالى بود که مردم آن زمان) در کنار بهترین خانه (خانه خدا) زندگى مى کردند(ولى) با همسایگانى که بدترین همسایگان بودند؛خوابشان بى خوابىو سرمه چشم هایشان اشک ها بود.
در سرزمینى که دانشمندش به حکم اجبار، لب فرو بستهو جاهلش گرامى بود.

آن ها (آل پیامبر (علیهم السلام) ) محل اسرار خدایندو پناهگاه فرمان اوو ظرف علم او
و مرجع احکامشو جایگاه حفظ کتاب هاى (آسمانى) او هستندو کوه هاى استوار دین اند.به وسیله آنان قامت دین را راست کرد
و لرزش و تزلزل و وحشتِ آن را از میان برد.

آن ها بذر فجور را افشاندندو با آب غرور و نیرنگ، آن را آبیارى کردندو سرانجام، بدبختى و هلاکت را درو نمودند.هیچ کس از این امّت را با آل محمّد (علیهم السلام) نمى توان مقایسه کردو آن ها که از خوان نعمت آل محمد (علیهم السلام) بهره گرفتند با خود آنان برابر نخواهند بود؛چرا که آن ها اساس دینو ستون استوار بناى یقین اند. غلوّ کننده، به سوى آنان بازمى گرددو عقب مانده به آنان ملحق مى شودو ویژگى هاى ولایت و حکومت،از آن آن هاست و وصیّت و وراثت (پیامبر (صلی الله علیه و آله) ) تنها در آن هاست؛ ولى هم اکنون که حق به اهلش بازگشت هو به جایگاه اصلى اش منتقل شده است (چرا کوتاهى و سستى مى کنند و قدر این نعمت عظیم را نمى شناشند؟)