نهج البلاغه ترجمه استاد فیض الاسلام

حکمت چهارصد و سی و سوم

وَ قَالَ (علیه السلام) :

امام علیه السّلام (در باره سستى در كار) فرموده است :

حکمت چهارصد و سی و چهارم

وَ قَالَ (علیه السلام) :

امام علیه السّلام (در باره جاى زندگى) فرموده است :

حکمت چهارصد و سی و پنجم

وَ قَالَ (علیه السلام) :وَ قَدْ جَاءَهُ نَعْيُ الْأَشْتَرِ رَحِمَهُ اللَّهُ

هنگامیكه خبر مرگ اشتر- خدایش بیامرزد- بامام علیه السّلام رسید (در بزرگوارى و دلاورى او) فرمود

حکمت چهارصد و سی و ششم

وَ قَالَ (علیه السلام) :

امام علیه السّلام (در ستودن پشتكار گرفتن) فرموده است :

حکمت چهارصد و سی و هفتم

وَ قَالَ (علیه السلام) :

امام علیه السّلام (در باره پیشرفت صفات) فرموده است :

حکمت چهارصد و سی و هشتم

وَ قَالَ (علیه السلام) :لِغَالِبِ بْنِ صَعْصَعَةَ أَبِی الْفَرَزْدَقِ فِی كَلَامٍ دَارَ بَيْنَهُمَا:

امام علیه السّلام بغالب ابن صعصعة پدر فرزدق (شاعر) در بین اینكه گفتگو مى كردند فرمود

حکمت چهارصد و سی و نهم

وَ قَالَ (علیه السلام) :

امام علیه السّلام (در زیان نادانى به احكام دین) فرموده است :

حکمت چهارصد و چهلم

وَ قَالَ (علیه السلام) :

امام علیه السّلام (در زیان ناسپاسى) فرموده است :

حکمت چهارصد و چهل و یکم

وَ قَالَ (علیه السلام) :

امام علیه السّلام (در باره عزّت نفس) فرموده است :

حکمت چهارصد و چهل و دوم

وَ قَالَ (علیه السلام) :

امام علیه السّلام (در زیان شوخى) فرموده است :

حکمت چهارصد و چهل و سوم

وَ قَالَ (علیه السلام) :

امام علیه السّلام (در باره آمیزش با یكدیگر) فرموده است :

حکمت چهارصد و چهل و چهارم

وَ قَالَ (علیه السلام) :

امام علیه السّلام (در نكوهش عبد اللّه ابن زبیر) فرموده است :

برای دیدن محصولات که دنبال آن هستید تایپ کنید.