صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و چهل و دوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَا مَزَحَ امْرُؤٌ مَزْحَةً إِلَّا مَجَّ مِنْ عَقْلِهِ مَجَّةً .
مردى شوخى نكرد از هر جور شوخى مگر آنكه پاره اى از عقل خود را رها كرد رها كردنى (شوخى باعث سبكى عقل میشود).
