نهج البلاغه ترجمه استاد فیض الاسلام

حکمت صد و دوم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در پيروى از دستور خدا) فرموده است :

حکمت صد و سوم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در باره بى اعتنائى بدين) فرموده است :

حکمت صد و چهارم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در زمان جهل به احكام) فرموده است :

حکمت صد و پنجم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در باره قلب) فرموده است :

حکمت صد و ششم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در باره دوازده امام) فرموده است :

حکمت صد و هفتم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در باره اجرا كننده حكم) فرموده است :

حکمت صد و هشتم

وَ قَالَ (عليه السلام) :وَ قَدْ تُوُفِّيَ سَهْلُ بْنُ حُنَيْفٍ الْأَنْصَارِيُ بِالْكُوفَةِ بَعْدَ مَرْجِعِهِ مِنْ صِفِّينَ مَعَهُ وَ كَانَ أَحَبَّ النَّاسِ إِلَيْهِ

امام عليه السّلام هنگامي كه سهل ابن حنيف انصارىّ پس از برگشتن با آن حضرت از (جنگ) صفّين در كوفه وفات نمود و آن بزرگوار او را از ديگران بيشتر دوست مى داشت (در باره گرفتارى دوستداران خود) فرموده است:

حکمت صد و نهم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در ترغيب بصفات پسنديده و نكوهش خودپسندى) فرموده است :

حکمت صد و دهم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در باره بد بينى و خوش بينى) فرموده است :

حکمت صد و یازدهم

وَ قِيلَ لَهُ (عليه السلام) كَيْفَ تَجِدُكَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ؟ فَقَالَ:

بامام عليه السّلام گفتند: يا امير المؤمنين خود را چگونه مى يابى؟ آن حضرت (در باره گرفتاريهاى در دنيا) فرمود:

حکمت صد و دوازدهم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در باره آزمايش بندگان) فرموده است :

حکمت صد و سیزدهم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در باره دوست و دشمن خود) فرموده است :

برای دیدن محصولات که دنبال آن هستید تایپ کنید.