نهج البلاغه ترجمه استاد محمد تقی جعفری

حکمت نود و هفتم

وَ سَمِعَ ( عليه السلام ) رَجُلًا مِنَ الْحَرُورِيَّةِ يَتَهَجَّدُ وَ يَقْرَأُ فَقَالَ:

و شنيد مردي از خوارج، شب بيدار مي ماند و نماز و قرآن مي خواند. آن حضرت فرمود:

حکمت نود و هشتم

وَ قَالَ (عليه السلام):

حکمت نود و نهم

وَ سَمِعَ رَجُلًا يَقُولُ إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ فَقَالَ:

شنيد كه مردي مي گويد:(ما از آن خداييم و به سوي او برمي گرديم). آن حضرت فرمود:

حکمت صدم

وَ مَدَحَهُ قَوْمٌ فِي وَجْهِهِ فَقَالَ :

(جمعي از مردم آن حضرت را در رويارويش مدح نمودند، پس فرمود:)

حکمت صد و یکم

وَ قَالَ (عليه السلام):

حکمت صد و دوم

وَ قَالَ (عليه السلام):

حکمت صد و سوم

وَ رُئِيَ عَلَيْهِ إِزَارٌ خَلَقٌ مَرْقُوعٌ فَقِيلَ لَهُ فِي ذَلِكَ فَقَالَ :

آن حضرت را با لباسي كهنه و وصله خورده ديدند. درباره اين وضع با آن بزرگوار گفتگو كردند. فرمود:

حکمت صد و چهارم

وَ عَنْ نَوْفٍ الْبَكَالِيِّ ، قَالَ : رَأَيْتُ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ ( عليه السلام ) ذَاتَ لَيْلَةٍ وَ قَدْ خَرَجَ مِنْ فِرَاشِهِ فَنَظَرَ فِي النُّجُومِ ، فَقَالَ لِي : يَا نَوْفُ أَ رَاقِدٌ أَنْتَ أَمْ رَامِقٌ ، فَقُلْتُ بَلْ رَامِقٌ ، قَالَ :

از نوف بكالي نقل شده است: شبي اميرالمومنين (علیه السلام) را ديدم كه از رختخوابش بيرون آمد و در ستاره ها نگريست و به من فرمود: يا نوف: خوابي يا بيدار؟ عرض كردم: بيدارم. فرمود:

حکمت صد و پنجم

وَ قَالَ (عليه السلام):

حکمت صد و ششم

وَ قَالَ (عليه السلام):

حکمت صد و هفتم

وَ قَالَ (عليه السلام):

حکمت صد و هشتم

وَ قَالَ (عليه السلام):

برای دیدن محصولات که دنبال آن هستید تایپ کنید.