نهج البلاغه

حکمت صد و هفتم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در باره اجرا كننده حكم) فرموده است :

حکمت صد و هشتم

وَ قَالَ (عليه السلام) :وَ قَدْ تُوُفِّيَ سَهْلُ بْنُ حُنَيْفٍ الْأَنْصَارِيُ بِالْكُوفَةِ بَعْدَ مَرْجِعِهِ مِنْ صِفِّينَ مَعَهُ وَ كَانَ أَحَبَّ النَّاسِ إِلَيْهِ

امام عليه السّلام هنگامي كه سهل ابن حنيف انصارىّ پس از برگشتن با آن حضرت از (جنگ) صفّين در كوفه وفات نمود و آن بزرگوار او را از ديگران بيشتر دوست مى داشت (در باره گرفتارى دوستداران خود) فرموده است:

حکمت صد و نهم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در ترغيب بصفات پسنديده و نكوهش خودپسندى) فرموده است :

حکمت صد و دهم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در باره بد بينى و خوش بينى) فرموده است :

حکمت صد و یازدهم

وَ قِيلَ لَهُ (عليه السلام) كَيْفَ تَجِدُكَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ؟ فَقَالَ:

بامام عليه السّلام گفتند: يا امير المؤمنين خود را چگونه مى يابى؟ آن حضرت (در باره گرفتاريهاى در دنيا) فرمود:

حکمت صد و دوازدهم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در باره آزمايش بندگان) فرموده است :

حکمت صد و سیزدهم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در باره دوست و دشمن خود) فرموده است :

حکمت صد و چهاردهم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در باره فرصت از دست دادن) فرموده است :

حکمت صد و پانزدهم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در باره دنيا) فرموده است :

حکمت صد و شانزدهم

وَ قَدْ سُئِلَ (عليه السلام) عَنْ قُرَيْشٍ فَقَالَ:

از امام عليه السّلام از (اوصاف) قريش پرسيدند فرمود

حکمت صد و هفدهم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در ترغيب به بندگى) فرموده است :

حکمت صد و هجدهم

وَ قَدْ تَبِعَ جِنَازَةً فَسَمِعَ رَجُلًا يَضْحَكُ فَقَالَ (عليه السلام):

امام عليه السّلام پى جنازه اى (كه به گورستان مى بردند) مى رفت شنيد كه مردى مى خندد، پس (در ترغيب به خوهاى پسنديده) فرمود

برای دیدن محصولات که دنبال آن هستید تایپ کنید.