نهج البلاغه ترجمه استاد سید جعفر شهیدی

خطبه
نامه
حکمت

حکمت دویست و پنجاه و ششم

وَ قَالَ (عليه السلام) :
و فرمود:

حکمت دویست و پنجاه و هفتم

وَ قَالَ (عليه السلام) :
و فرمود:

حکمت دویست و پنجاه و هشتم

وَ قَالَ (عليه السلام) :
و فرمود:

حکمت دویست و پنجاه و نهم

وَ قَالَ (عليه السلام) :
و فرمود:

حکمت دویست و شصتم

وَ قَالَ (عليه السلام) :
و فرمود:

حکمت دویست و شصت و یکم

وَ قَالَ (عليه السلام) : لَمَّا بَلَغَهُ إِغَارَةُ أَصْحَابِ مُعَاوِيَةَ عَلَى الْأَنْبَارِ فَخَرَجَ بِنَفْسِهِ مَاشِياً حَتَّى أَتَى النُّخَيْلَةَ وَ أَدْرَكَهُ النَّاسُ وَ قَالُوا يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ نَحْنُ نَكْفِيكَهُمْ .فَقَالَ :
چون خبر غارت بردن ياران معاويه را بر انبار شنيد خود پياده به راه افتاد تا به نخيله رسيد. مردم در نخيله بدو پيوستند و گفتند اى امير مومنان ما كار آنان را كفايت مى كنيم. امام فرمود:

حکمت دویست و شصت و دوم

وَ قِيلَ إِنَّ الْحَارِثَ بْنَ حَوْطٍ أَتَاهُ فَقَالَ أَ تَرَانِي أَظُنُّ أَصْحَابَ الْجَمَلِ كَانُوا عَلَى ضَلَالَةٍ فَقَالَ (عليه السلام) :
و گفته اند حارث بن حوت نزد او آمد و گفت چنين پندارى كه من اصحاب جمل را گمراه مى دانم؟ فرمود:

حکمت دویست و شصت و سوم

وَ قَالَ (عليه السلام) :
و فرمود:

حکمت دویست و شصت و چهارم

وَ قَالَ (عليه السلام) :
و فرمود:

حکمت دویست و شصت و پنجم

وَ قَالَ (عليه السلام) :
و فرمود:

حکمت دویست و شصت و ششم

وَ سَأَلَهُ رَجُلٌ أَنْ يُعَرِّفَهُ الْإِيمَانَ فَقَالَ (عليه السلام) :
و مردى از او خواست تا ايمان را به وى بشناساند، فرمود:

حکمت دویست و شصت و هفتم

وَ قَالَ (عليه السلام) :
و فرمود:
بستن
ما از کوکی ها برای بهبود کارکردن شما با سایت استفاده می کنیم. با استفاده از این سایت شما استفاده ما از کوکی ها را پذیرفته اید.
اطلاعات بیشتر پذیرفتن
برای دیدن محصولات که دنبال آن هستید تایپ کنید.