نهج البلاغه ترجمه استاد سید جعفر شهیدی

حكمت چهارصد و نهم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حكمت چهارصد و دهم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حكمت چهارصد و یازدهم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حكمت چهارصد و دوازدهم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حكمت چهارصد و سیزدهم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حكمت چهارصد و چهاردهم

وَ فِي خَبَرٍ آخَرَ أَنَّهُ (عليه السلام) قَالَ لِلْأَشْعَثِ بْنِ قَيْسٍ مُعَزِّياً عَنِ ابْنٍ لَهُ:

و در خبر ديگر است كه به اشعث پسر قيس در تعزيت وى فرمود:

حكمت چهارصد و پانزدهم

وَ قَالَ (عليه السلام) : فِي صِفَةِ الدُّنْيَا

و در صفت دنيا فرمود:

حكمت چهارصد و شانزدهم

وَ قَالَ لِابْنِهِ الْحَسَنِ ( عليهما السلام ) :

و به پسرش حسن فرمود:

حكمت چهارصد و هفدهم

وَ قَالَ (عليه السلام) : لِقَائِلٍ قَالَ بِحَضْرَتِهِ أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ

و به كسى كه در محضر او استغفرالله گفت، فرمود:

حكمت چهارصد و هجدهم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حكمت چهارصد و نوزدهم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حكمت چهارصد و بیستم

وَ رُوِيَ أَنَّهُ (عليه السلام) كَانَ جَالِساً فِي أَصْحَابِهِ فَمَرَّتْ بِهِمُ امْرَأَةٌ جَمِيلَةٌ فَرَمَقَهَا الْقَوْمُ بِأَبْصَارِهِمْ فَقَالَ (عليه السلام) :

و روايت شده است كه حضرتش روزى ميان ياران خود نشسته بود. زنى زيبا بر آنان بگذشت و حاضران ديده بدو دوختند. پس فرمود:

برای دیدن محصولات که دنبال آن هستید تایپ کنید.