نهج البلاغه

حکمت صد و نوزدهم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در باره غيرت) فرموده است :

حکمت صد و بیستم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در باره اسلام حقيقى) فرموده است :

حکمت صد و بیست و یکم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در نكوهش خوهاى زشت و كردارهاى ناشايسته) فرموده است :

حکمت صد و بیست و دوم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در زيان كوتاهى در بندگى) فرموده است :

حکمت صد و بیست و سوم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در نگاه دارى تن) فرموده است :

حکمت صد و بیست و چهارم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در باره بزرگى خدا) فرموده است :

حکمت صد و بیست و پنجم

وَ قَالَ (عليه السلام) :وَ قَدْ رَجَعَ مِنْ صِفِّينَ فَأَشْرَفَ عَلَى الْقُبُورِ بِظَاهِرِ الْكُوفَةِ:

امام عليه السّلام هنگاميكه از (جنگ) صفّين بازگشت و به گورستان بيرون كوفه رسيد (در باره پرهيزكارى) فرمود:

حکمت صد و بیست و ششم

وَ قَالَ (عليه السلام) :وَ قَدْ سَمِعَ رَجُلًا يَذُمُّ الدُّنْيَا

امام عليه السّلام هنگاميكه شنيد مردى دنيا را نكوهش مى :نمود (در ستودن دنيا) فرمود

حکمت صد و بیست و هفتم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در باره پايان دنيا) فرموده است :

حکمت صد و بیست و هشتم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در باره دنيا) فرموده است :

حکمت صد و بیست و نهم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در شرائط دوستى) فرموده است :

حکمت صد و سی ام

وَ قَالَ (عليه السلام) :

امام عليه السّلام (در دعا و توبه و استغفار و شكر) فرموده است :

برای دیدن محصولات که دنبال آن هستید تایپ کنید.