صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت صد و بیست و هشتم
فراز
متن عربی
متن فارسی
الدُّنْيَا دَارُ مَمَرٍّ لَا دَارُ مَقَرٍّ
دنيا سراى گذشتن است نه سراى ماندن،
وَ النَّاسُ فِيهَا رَجُلَانِ رَجُلٌ بَاعَ نَفْسَهُ فَأَوْبَقَهَا وَ رَجُلٌ ابْتَاعَ نَفْسَهُ فَأَعْتَقَهَا .
و مردم در آن دو دسته اند: دسته اى خود را در آن (به خواهشهاى نفس) بفروشد پس خويش را (بكيفر آنها) هلاك گرداند، و دسته اى خود را (بطاعت و بندگى) بخرد پس خود را (از عذاب رستخيز) برهاند.
