سیاست و حکومت

نهج البلاغه، یکی از مهمترین منابعی است که هم در حوزه تئوری و هم در حوزه عملی، برای ایجاد جامعه ای امن، مباحث متعددی را مطرح کرده است.

امام علی (ع) در مواجهه با خوارج به طور کلی دو رویکرد تحمل و مدارای روشنگرانه و مواجهه سخت و برخورد نظامی را برگزید.

مدیران و دولتمردان جامعه اسلامی، مجریان قانون الهی هستند، در کلام علوی آفات مدیریت به خوبی پرداخته و تبیین گردیده است.

انفعال و عدم بصیرت مردم کوفه باعث گستاخی معاویه شده، تاخت و تازهای فرسایشی به گوشه و کنار حوزه فرمانروایی امیرالمؤمنین (ع) به راه انداخت.

در بحبوحه جنگ صفین، ناگهان پدیده نویی به نام خوارج پدید آمد كه زاییده آن اوضاع و احوال بود، اما اوضاع و احوال را تغییر داد و با گرفتاری هایی که ایجاد کرد.

نقش مردم کوفه در دوران خلافت امام علی (ع)، انکار ناپذیر و برجسته است. بخشی از حقایق مربوط به روابط کوفیان و امام (ع)، با تحلیل جامعه شناختی آن ها تبیین می گردد.

تبیین قانونی که اصل آزادی و نیاز انسان به آن را تأمین نماید جز در پرتو سیاستی مبتنی بر حکومت الهی حق میسر نخواهد شد.

حاکمیت دینی در سیره علوی، الگویی کامل برای برپایی حکومتی بر پایه عدالت اجتماعی همسو با آزادی است. حاکمیت قانون در حکومت عدل علی تحقق یافت و درسی برای تاریخ گشت.

آزادی سیاسی در معاهدات بین الملل تعاریف و ابعاد مختلفی دارد، اما مبانی و الزامات آزادی سیاسی در اندیشه و سیره امام علی (ع) می تواند اصالت آزادی سیاسی را در دو ساحت درهم تنیده مردمی و الهی تبیین نماید.

قانون مداری الهی پیاده سازی اجتماعی شریعت در همه جامعه می باشد. قانون الهی تنها راه تحقق آزادی حقیقی است که می تواند جامعه را به سمت قانون مداری الهی سوق دهد.

نقش دین در حکمرانی بشر موضوعی است که در بین حاکمان مغفول مانده است. این پژوهش به تبیین بینش علوی در رفع سلطه بشر از بند قوانین غیر دینی می پردازد.