نهج البلاغه ترجمه استاد محمد تقی جعفری

حکمت سی و هفتم

وَ قَالَ ( عليه السلام ) : وَ قَدْ لَقِيَهُ عِنْدَ مَسِيرِهِ إِلَى الشَّامِ دَهَاقِينُ الْأَنْبَارِ فَتَرَجَّلُوا لَهُ وَ اشْتَدُّوا بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ :

اين سخن را در مسير حركت به سوي شام، هنگامي كه روستاييان انبار با ديدن آن حضرت از اسبها پياده شدند و پيشاپيش آن بزرگوار با هيجان و در حالي كه به يكديگر فشار مي آوردند، مي رفتند، فرمود:

حکمت سی و هشتم

وَ قَالَ ( عليه السلام ) : لِابْنِهِ الْحَسَنِ ( عليه السلام )

و فرمود به فرزندش امام حسن (علیه السلام):

حکمت سی و نهم

وَ قَالَ (عليه السلام):

حکمت چهلم

وَ قَالَ (عليه السلام):

حکمت چهل و یکم

و قد روي عنه ( عليه السلام ) هذا المعنى بلفظ آخر و هو قوله :

این معنی با لفظ دیگری از آن حضرت ( عليه السلام ) روایت شده است :

حکمت چهل و دوم

وَ قَالَ ( عليه السلام ) لِبَعْضِ أَصْحَابِهِ فِي عِلَّةٍ اعْتَلَّهَا :

و (به يكي از يارانش درباره بيماري اي كه بر او عارض شده بود) فرمود:

حکمت چهل و سوم

وَ قَالَ ( عليه السلام ) فِي ذِكْرِ خَبَّابِ بْنِ الْأَرَتِّ :

هنگام به ياد آوردن خباب بن الارت فرمود:

حکمت چهل و چهارم

وَ قَالَ (عليه السلام):

حکمت چهل و پنجم

وَ قَالَ (عليه السلام):

حکمت چهل و ششم

وَ قَالَ (عليه السلام):

حکمت چهل و هفتم

وَ قَالَ (عليه السلام):

حکمت چهل و هشتم

وَ قَالَ (عليه السلام):

برای دیدن محصولات که دنبال آن هستید تایپ کنید.