نهج البلاغه ترجمه استاد فیض الاسلام

حکمت چهارصد و پنجاه و هفتم

وَ قَالَ (علیه السلام) فِی مَدْحِ الْأَنْصَار:ِ

امام علیه السّلام در ستایش انصار فرموده است :

حکمت چهارصد و پنجاه و هشتم

وَ قَالَ ( عليه السلام ):

امام عليه السّلام (در باره باز بودن چشم) فرموده است

حکمت چهارصد و پنجاه و نهم

وَ قَالَ (علیه السلام) : فِی كَلَامٍ لَهُ

امام علیه السّلام در سخنى (در باره عمر ابن خطّاب) فرموده است :

حکمت چهارصد و شصتم

وَ قَالَ (علیه السلام) :

امام علیه السّلام (در پیشآمدهاى ناروا) فرموده است :

حکمت چهارصد و شصت و یکم

وَ قَالَ (علیه السلام) :

امام علیه السّلام (در باره دوست و دشمن خود) فرموده است :

حکمت چهارصد و شصت و دوم

وَ سُئِلَ (علیه السلام) عَنِ التَّوْحِیدِ وَ الْعَدْلِ فَقَالَ

از امام علیه السّلام از (معنى) توحید و عدل پرسیدند آن حضرت فرمود

حکمت چهارصد و شصت و سوم

و قال (علیه السلام)

امام علیه السّلام (در نكوهش بجا نگفتن و بیجا گفتن) فرموده است :

حکمت چهارصد و شصت و چهارم

وَ قَالَ (علیه السلام) :فِی دُعَاءٍ اسْتَسْقَى بِهِ:

امام علیه السّلام در دعائى كه بآن (از خدا) طلب باران مى نمود عرض كرد:

حکمت چهارصد و شصت و پنجم

وَ قِیلَ لَهُ (علیه السلام) لَوْ غَيَّرْتَ شَيْبَكَ يَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ فَقَالَ

بامام علیه السّلام گفتند: یا امیر المؤمنین اگر موى سفید (ریش) خود را تغییر مى دادى (خضاب و رنگ مى نمودى) بهتر بود، حضرت (درباره خضاب) فرمود:

حکمت چهارصد و شصت و ششم

وَ قَالَ (علیه السلام) :

امام علیه السّلام (در ستایش پاكدامنى) فرموده است :

حکمت چهارصد و شصت و هفتم

وَ قَالَ (علیه السلام) :

امام علیه السّلام (در سود قناعت) فرموده است :

حکمت چهارصد و شصت و هشتم

وَ قَالَ (علیه السلام) :لِزِيَادِ ابْنِ أَبِیهِ وَ قَدِ اسْتَخْلَفَهُ لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْعَبَّاسِ عَلَى فَارِسَ وَ أَعْمَالِهَا فِی كَلَامٍ طَوِیلٍ كَانَ بَيْنَهُمَا نَهَاهُ فِیهِ عَنْ تَقْدِیمِ الْخِرَاجِ

امام علیه السّلام بزیاد ابن ابیه فرمود هنگامیكه او را بر فارس و جاهایى كه در قلمرو آن بود جانشین عبد اللّه ابن عبّاس گردانید در ضمن سخن درازى كه بین ایشان بود و او را در آن سخن از پیش گرفتن مالیات (از رعيّت) نهى نمود:

برای دیدن محصولات که دنبال آن هستید تایپ کنید.