نهج البلاغه ترجمه استاد سید جعفر شهیدی

حکمت سیصد و چهل و نهم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حکمت سیصد و پنجاهم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حکمت سیصد و پنجاه و یکم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حکمت سیصد و پنجاه و دوم

وَ قَالَ (عليه السلام) لِبَعْضِ أَصْحَابِهِ :

و يكى از ياران خود را فرمود:

حکمت سیصد و پنجاه و سوم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حکمت سیصد و پنجاه و چهارم

وَ هَنَّأَ بِحَضْرَتِهِ رَجُلٌ رَجُلًا بِغُلَامٍ وُلِدَ لَهُ فَقَالَ لَهُ لِيَهْنِئْكَ الْفَارِسُ فَقَالَ (عليه السلام) :

و مردى پيش روى امام ديگرى را به پسرى كه برايش زاده بود چنين مبارك باد گفت: تو را مبارك باد اين گزيده سوار كه خدايت داد. امام فرمود:

حکمت سیصد و پنجاه و پنجم

وَ بَنَى رَجُلٌ مِنْ عُمَّالِهِ بِنَاءً فَخْماً فَقَالَ (عليه السلام) :

و مردى از كارگزاران او كاخى شكوهمند برافراخت امام فرمود:

حکمت سیصد و پنجاه و ششم

وَ قِيلَ لَهُ (عليه السلام) لَوْ سُدَّ عَلَى رَجُلٍ بَابُ بَيْتِهِ وَ تُرِكَ فِيهِ مِنْ أَيْنَ كَانَ يَأْتِيهِ رِزْقُهُ فَقَالَ (عليه السلام) :

و او را گفتند اگر در خانه مردى را به رويش بندند روزى او از كجا سوى او آيد؟ فرمود:

حکمت سیصد و پنجاه و هفتم

وَ عَزَّى قَوْماً عَنْ مَيِّتٍ مَاتَ لَهُمْ فَقَالَ (عليه السلام) :

و مردمى را در مرگ يكى از آنان تعزيت گفت و فرمود:

حکمت سیصد و پنجاه و هشتم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حکمت سیصد و پنجاه و نهم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حکمت سیصد و شصتم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

برای دیدن محصولات که دنبال آن هستید تایپ کنید.