نهج البلاغه

حکمت دویست و پنجاه و دوم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حکمت دویست و پنجاه و سوم

وَ كَانَ (عليه السلام) يَقُولُ :

و فرمود :

حکمت دویست و پنجاه و چهارم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حکمت دویست و پنجاه و پنجم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حکمت دویست و پنجاه و ششم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حکمت دویست و پنجاه و هفتم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حکمت دویست و پنجاه و هشتم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حکمت دویست و پنجاه و نهم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حکمت دویست و شصتم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

حکمت دویست و شصت و یکم

وَ قَالَ (عليه السلام) : لَمَّا بَلَغَهُ إِغَارَةُ أَصْحَابِ مُعَاوِيَةَ عَلَى الْأَنْبَارِ فَخَرَجَ بِنَفْسِهِ مَاشِياً حَتَّى أَتَى النُّخَيْلَةَ وَ أَدْرَكَهُ النَّاسُ وَ قَالُوا يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ نَحْنُ نَكْفِيكَهُمْ .فَقَالَ :

چون خبر غارت بردن ياران معاويه را بر انبار شنيد خود پياده به راه افتاد تا به نخيله رسيد. مردم در نخيله بدو پيوستند و گفتند اى امير مومنان ما كار آنان را كفايت مى كنيم. امام فرمود:

حکمت دویست و شصت و دوم

وَ قِيلَ إِنَّ الْحَارِثَ بْنَ حَوْطٍ أَتَاهُ فَقَالَ أَ تَرَانِي أَظُنُّ أَصْحَابَ الْجَمَلِ كَانُوا عَلَى ضَلَالَةٍ فَقَالَ (عليه السلام) :

و گفته اند حارث بن حوت نزد او آمد و گفت چنين پندارى كه من اصحاب جمل را گمراه مى دانم؟ فرمود:

حکمت دویست و شصت و سوم

وَ قَالَ (عليه السلام) :

برای دیدن محصولات که دنبال آن هستید تایپ کنید.