اگر هم خداوند به ستمکار مهلت بدهد، گرفتن و کيفر خداوندي از او فوت نمي گردد و خداوند در گذرگاه ستمکار در کمين و در موضع ماده اي گلوگير در مسير فرو بردن آب دهان است. هشيار باشيد، سوگند به آن خداوندي که جانم به دست قدرت او است، آن مردم بر شما پيروز خواهند گشت. نه از آن جهت که آنان به حق شايسته تر از شما هستند، بلکه به جهت سرعتي که آنان در تاييد و حمايت از باطل اميرشان دارند. و بي اعتنايي و کندي که شما در حق من (که امير شما هستم) داريد.

همه اقوام و امم از ظلم امراي خود مي ترسند و من از ظلم رعيت خود بيمناکم. شما را به جهاد بسيج کردم، به راه نيفتاديد و سخنان (سازنده) به گوشتان خواندم، نشنيديد. و شما را نهاني و آشکار دعوت کردم، پاسخ مثبت نداديد. و شما را نصيحت نمودم، نپذيرفتيد.

(آيا مي توان نظير شما مردم را ديد که) در ظاهر مشهوديد، ولي در حقيقت غايبيد! در ظاهر مالکانيد و در باطن بردگان. حکمتها را براي شما مي خوانم، از آنها مي گريزيد! و با پند رسا شما را موعظت مي نمايم، (بدون اين که در شما تاثير کند) هر يک راه خود را مي گيريد و پراکنده مي شويد. و شما را براي جهاد با طغيانگران تحريک مي کنم، شما را مي بينم که سخنم به پايان نرسيده، مانند فرزندان سبا پراکنده مي شويد و به مجالس خود برمي گرديد.

و در مواعظي که براي شما نموده ام، با (مغالطه بازي) يکديگر را فريب مي دهيد. بامدادان اصلاحتان مي نمايم، شامگاهان خميده مانند پشت کمان به سوي من برمي گرديد. و (به اين ترتيب) اصلاح کننده ناتوان گشته و آنچه که مي بايست اصلاح شود، غيرقابل انعطاف و گره خورده است.

اي مردمي که بدنهايشان حاضر و عقولشان از خودشان غايب و تمايلاتشان مختلف اند، اي وسيله ابتلاي امرايشان، امير شما خدا را اطاعت مي کند و شما او را معصيت مي نماييد. و امير اهل شام خدا را نافرماني مي کند و آنان او را اطاعت مي نمايند. سوگند به خدا، دوست داشتم معاويه درباره شما و يارانش با من معامله صرف مي کرد، صرف دينار به درهم:
ده نفر از شما را از من مي گرفت و مردي از آنان را به من مي داد.

اي اهل کوفه، من از شما به سه خصلت و دو خصلت مبتلا شده ام:
ناشنواياني گوشدار! لال هايي سخنگو! نابيناياني چشمدار! (دو خصلت نکوهيده ديگر که در شما است و مرا با آن دو مبتلا کرده ايد:) نه آزاد مردان راستين هستيد در هنگام رويارويي با دشمنان. و نه برادران قابل اطمينان در زمان آزمايش.

پست و به خاک آلوده با دستهايتان. اي امثال شتراني که ساربانهاي آنها غايب از آنهاست. هر وقت از طرفي جمع شوند، از طرف ديگر پراکنده مي شوند. سوگند به خدا، گويي شما را مي بينم (در گماني که درباره شما دارم) که اگر جنگ شدت بگيرد و زد و خورد پيکار گرم شود، فرزند ابيطالب را از خود رها کنيد، مانند رها کردن زن، نوزاد خود را در موقع زاييدن.

و من يقينا بر مبناي دليل روشني از پروردگارم و مسير مستقيمي از پيامبرم حرکت مي کنم، و من در طريق واضح قدم برمي دارم و آن را از ميان طرق گوناگون پيدا مي کنم و انتخاب مي کنم.

بنگريد به دودمان پيامبرتان، و به جهتي که در حيات انتخاب کرده اند، ملتزم باشيد و از اثر آنان پيروي کنيد. آنان هرگز شما را از هدايت بيرون نخواهند کرد و هرگز شما را به ضلالت و هلاکت برنخواهند گرداند. اگر اهل بيت پيامبرتان از طلب چيزي باز ايستادند، شما هم بايستيد و اگر حرکت کردند، شما هم حرکت کنيد. از آنان سبقت مگيريد، که گمراه مي شويد. و از آنان عقب نمانيد، که به هلاکت مي افتيد.

من اصحاب محمد (صلي الله عليه و آله )را ديده ام. کسي را از شما نمي بينم که شبيه به آنان باشد. اصحاب پيامبر ژوليده مو و غبارآلود شب را در حال سجده و قيام به صبح مي رساندند. پيشاني ها و صورتهاي خود را متناوبا بر زمين مي نهادند.

آن رشديافتگان در حال يادآوري معادشان مانند اخگر شعله ور مي گشتند. از طول سجودي که انجام مي دادند، ميان چشمانشان برآمدگي مانند زانوهاي بز نمودار مي شد. در آن هنگام که خدا به يادشان آورده مي شد، از چشمانشان چنان اشک مي باريد که گريبانهايشان خيس مي شد و خود به اضطراب مي افتادند. چنان که درخت در روزي که باد تند بوزد، به اضطراب مي افتد. اين همه بي قراري آنان به جهت ترس از کيفر بود و اميد پاداش.