به خدا قسم بنى امیه همواره ستم مى نمایند تا از حرامهاى خدا حرامى را باقى نگذارند مگر حلال کنند، و پیمانى را رها ننمایند مگر بشکنند، و خانه اى از گل و خیمه اى از پشم نماند مگر اینکه ستمشان وارد آن شود،

و فسادشان آن خانه را فرا گیرد، و بدى رفتارشان اهل آن را پراکنده کند. تا آنجا که دو دسته بگریند: مردمى بر دینشان، و مردمى بر دنیایشان. کار به جایى رسد که دادخواهى یکى از شما از یکى از آنها همچون دادخواهى برده از ارباب شود، که در حضور ارباب اطاعتش نماید،و در غیاب او بدگویى کند. و تا جایى که بزرگترین شما در آن حکومت در تحمل سختى و رنج کسى است که بیشترین حسن ظن را به خدا دارد.

پس اگر خداوند عافیت عنایت کرد به دیده منّت دارید، و اگر دچار حادثه شدیدصبر پیشه کنید، که عاقبت از آنِ پرهیزکاران است.