بدانید به خدایى که جانم در دست قدرت اوست که ارتش معاویه بر شما پیروز خواهند شد، نه به خاطر اینکه از شما
به حق شایسته ترند، بلکه بدان خاطر که آنان در حرکت به سوى باطل زمامدارشان شتابانند، و شما در برابر حق من سست و کند هستید.
آیا شما حاضران بسان غایبان هستنید؟! و بردگان در قیافه اربابان؟! مصالحتان را بر شما مى خوانم از آن فرار مى کنید، با موعظه هاى رسا شما را نصیحت مى کنم از آن پراکنده مى گردید، و به جهاد با متجاوزان ترغیبتان مى کنم هنوز حرفم به آخر نرسیده مى بینم همچون قوم سبا پراکنده مى شوید! به جلسات خود بازگشته،یکدیگر را از پند و اندرزى که داده شده اید فریب مى دهید و غافل مى سازید.
بامدادان شما را مستقیم مى نمایم شامگاهان مانند کمان کژ به سویم بازمى گردید. اصلاح کننده عاجز شده و شنونده غیرقابل انعطاف گشته. اى کسانى که بدنهایتان حاضر، و عقولتان از شما غایب، و خواسته هایتان گوناگون است، و زمامدارانتان گرفتار شمایند، امیر شما خدا را اطاعت مى کند و شما از اونافرمانى مى نمایید، اما امیر شامیان از خدا رویگردان است و اهل شام از او فرمان مى برند!
به خدا قسم دوست داشتم معاویه درباره شما و یارانش با من بیع صرف انجام مى داد، صرف دینار به درهم،
ده نفر از شما را با یک نفر از یاران خودش با من عوض مى کرد
اى اهل کوفه، من از جانب شما به سه چیز و دو چیز دچار شده ام: گوش دارید ولى کرید، گویایید امّا لالید، چشم دارید لکن کورید؛ نه هنگام جهاد آزادمردان راستین هستید، نه وقت بلا و گرفتارى برادران مورد اعتماد!
به خدا قسم انگار مى بینم اگر صحنه کارزارسخت شود، و آتش پیکار شعله ور گردد، فرزند ابوطالب را همچون زنى که نوزاد خود راوقت زاییدن رها کند رها خواهید کرد.
حرکت من بر اساس حجّت روشن از جانب پروردگارم، و راه و روش پیامبرم است،من بر مبناى راه حقّى که آن را از میان راههاى گوناگون یافته ام قرار دارم. به اهل بیت پیامبرتان نظر کنید و ملتزم جهت الهى آنان باشید، راه و روش آنها را پیروى نمایید، که آنان شما را از راه هدایت بیرون نمى برند،
و به گمراهى بازنمى گردانند. اگر از چیزى بازایستادند شماهم بازایستید، و اگر به جهتى حرکت کردند شما هم حرکت نمایید، از آنان پیشى مجویید که گمراه مى گردید، و عقب نمانید که به هلاکت مى رسید.
من یاران محمّد صلّى اللّه علیه وآله را دیده ام، کسى از شما را مانند آنان نمى بینم، اصحاب آن حضرت ژولیده موى و غبارآلود بودند در حالى که شب را در سجده و قیام به صبح مى رساندند، گاه پیشانى و گاه صورت در پیشگاه حق به زمین مى نهادند، از یاد معاد گویا بر روى شعله آتش ایستاده مضطرب و پریشان بودند، پیشانى آنان از طول سجود مانند زانوى بز پینه داشت.
چون یاد خدا مى شد دیدگانشان چنان اشک مى ریخت که گریبانشان از گریه تر مى شد، و همچون درخت که روز تندباد مى لرزد از ترس عذاب و امید ثواب به خود مى لرزیدند.
