پربرکت است خداوندى که افکار بلند، به اوج معرفت او راه نمى یابد و گمان زیرکان به مقام والایش نمى رسد، آغازى است که نهایتى ندارد تا به آن رسد، و آخرى ندارد تا پایان گیرد و سپرى شود.

خداوند پیامبران را در برترین جایگاه قرار داد و در بهترین مکان مستقر ساخت
و پیوسته آن ها را از اصلاب باارزش (پدران) به ارحام پاک (مادران) منتقل کرد؛
هر زمان یکى از آن ها بدرود حیات گفت، دیگرى براى پیشبرد آیین خدا به جاى او برخاست!

عنایات خداوند متعال در جهت ارسال رسل همچنان ادامه یافت، تا نوبت به محمّد (صلی الله علیه و آله) رسید؛ در این هنگام گوهر دانش را از بهترین معادن استخراج کرد و نهال وجودش را از اصیل ترین و عزیزترین سرزمین ها برآورد، و شاخه هستى او را از همان درختى که پیامبرانش را آفرید، و امینان درگاه خود را از آن برگزید، به وجود آورد. عترتش بهترین عترت ها، خاندانش بهترین خاندان ها، و درخت پربار وجودش بهترین درختان بود. درختى که در حرم (امن خداوند) رویید و در آسمان کرامت و فضیلت سر برکشید، درختى با شاخه هاى بلند و میوه هایى (بسیار شیرین و پرارزش) که دست (فرومایگان) هرگز بدان نمى رسد. به همین دلیل، او پیشواى پرهیزکاران و سبب بینایى هدایت جویان است. چراغى است درخشان، و شهابى است پرفروغ،
و آتش زنه اى است که برقش آشکار است. راه و رسم او معتدل، سنّت و روش او صحیح و متین، سخنش روشنگر حق از باطل، و حکمش عین عدالت است. خداوند هنگامى او را به رسالت برگزید که میان او و پیامبران پیشین، فاصله زیادى افتاده بود و جهانیان از نیکى ها دورى گزیده، و منحرف گشته و امّت ها به جهل و نادانى گراییده بودند.

به عمل بپردازید، خدا شما را رحمت کند! و باید اعمال شما بر طبق نشانه هاى روشن (کتاب خدا و سنّت معصومین (علیهم السلام)) باشد؛ راه، روشن است و شما را به خانه امن و امان (بهشت و سعادت جاویدان) دعوت مى کند. شما در سرایى هستید که مى توانید از خطاهاى خود (در پیشگاه خداوند) عذرخواهى کرده و رضایت او را جلب کنید و مهلت کافى و فراغت خاطر دارید؛ پرونده هاى اعمال گشوده و قلم ها آماده نوشتن است؛ بدن هاى شما سالم و زبان هایتان آزاد است؛ توبه پذیرفته مى شود و اعمال مقبول مى گردد.