بعد از حمد و ثناى الهى؛ خداوند هرگز ستمگران دنیا را درهم نشکسته، مگر بعد از آن که به آنان مهلت داده و نعمت فراوان بخشیده است (تا فرصت فکر و اندیشه را داشته باشند و شکر نعمت هاى الهى را به جا آورند، ولى غالبآ به جاى شکرِ نعمت، مغرور شدند و بر ظلم خود افزودند)
و (نیز) هرگز استخوانِ شکسته هیچ امّتى را ترمیم نکرده، مگر بعد از تحمّل مشکلات و آزمون ها؛
و در سختى هایى که شما با آن روبرو شدید و مشکلاتى که پشت سر گذاشتید، درس هاى عبرت فراوانى است (تا به ضعف هاى خود پى ببرید و راه حلّ مشکلات را بیاموزید) ولى نه هر کس که مغز دارد، اندیشمند است،
نه هر صاحب گوشى شنواست و نه هر صاحب چشمى بینا. راستى عجیب است!و چرا تعجّب نکنم از خطا و اشتباه این گروه ها (ى پراکنده) با دلایل مختلفى که براى مذهب خود دارند! نه گام در جاى گام پیامبرى مى نهند و نه از عمل وصىّ (پیامبر) پیروى مى کنند، نه به غیب ایمان مى آورند و نه خود را از عیب برکنار مى دارند.
پیوسته در درون شبهات عمل مى کنند و در مسیر شهوات گام برمى دارند. کار نیک در نظرشان همان است که خود نیک مى پندارند و منکر و زشتى همان است که خود منکر و زشت بدانند؛ پناهگاه آن ها در حلّ مشکلات خودشان اند و در حوادث مهم (و مبهم) تنها به آراى (ناقص) خویش تکیه مى کنند. گویى هر کدام از آن ها، امام خویشتن اند و به پندار خود، به دستگیره هاى مطمئن و اسباب محکمى چنگ زده اند.