اي بندگان خدا، از محبوبترين بندگان خدا در پيشگاه ربوبي بنده اي است که خداوند (سبحان) او را در شناخت خود و ساختن آن ياري فرمايد. (اين انسان مورد عنايت خداوندي) لباسي از اندوه برتن نمود و پوشاکي از بيم بر خود پوشيد.

نتيجه چنين شد که چراغ هدايت در دلش برافروخت و براي آن روزي که مانند مهمان بر او وارد خواهد شد، آماده گشت، پس دور را بر خود نزديک و سخت را بر خود آسان گرفت (در عوامل عبرت و حکمت هستي) نگريست و به مقام بينائي رسيد به ياد خدا افتاد به ذکر فراوان پرداخت از نهري گوارا و شيرين سيراب شد که جايگاههاي ورود به آن نهر را براي او تسهيل نمود.

نخستين آب گوارا را آشاميد و راهي روشن و هموار در پيش گرفت. پيراهن هاي شهوات را از خود برکند. و از همه انواع غم رها گشت، مگر يک غم که خود او به تنهائي آن را پذيرفت نتيجه اين بود که از صفت نابينائي و از شرکت در هواي اهل هوي برکنار گشت (اين انسان مورد عنايت خداوندي) کليدهائي براي گشودن درهاي هدايت و قفل هائي براي درهاي هلاکت در گمراهي شد

بينائي به راهش پيدا کرد و در مسير خود به حرکت پرداخت و نشان رستگاري خود را با براهين روشن شناخت و از فرو رفتن در شهوات برگسيخت و از وسائل نجات به استوارترين آنها چنگ زد و از طنابهاي نگهدارنده به محکمترين آنها درجه يقين او همانند نور خورشيد پر فروغ گشت و نفس خود را فقط براي خدا برپا داشت، در بزرگترين امور از صادر نمودن هر چه که به او وارد شود و برگرداندن هر فرعي به اصل خود.

چراغي است در ظلمات و کشف کننده تاريکيها و شبهات. کليدي براي گشودن ابهامها و برطرف کننده دشواريها او راهنمائي است در بيابانهاي (بي سر و ته مسائل حيات) سخن مي گويد آن را مي فهماند و سکوت مي کند سالم مي ماند اخلاص به خدا مي ورزد و خداوند سبحان او را به مقام مخلصين نائل مي سازد.

(اين رشد يافته) از معادن دين خداوندي و مانند ميخهاي محکم از عوامل نگهدارنده ارزش ها در زمين اوست. خود را بر عدل و دادگري ملزم نموده و نخستين عدل وي درباره خويشتن ، نفي هوي و اميال از نفس خود مي باشد حق را توصيف و عمل بر حق نمي نمايد براي خير (و کمال) هيچ نهايتي را رها نمي کند مگر اينکه قصد وصول به آن را دارد.

و هيچ مورد گمان خير و رشد را از دست نمي دهد، مگر اينکه قصد رسيدن به آن دارد. کتاب الهي را بر مهار خود مسلط ساخته است، به همين جهت قرآن است که رهبر و پيشواي او است. در هر جا که بار دستورات آن کتاب آسماني حلول کند، در همان جا فرود مي آيد و هر جائي که آن نامه ربوبي نزول کند، منزل مي گزيند

انساني ديگر نيز وجود دارد که نام عالم به خود گرفته و عالم نيست، (اين نابخرد) ناداني هائي را از نادانان و گمراهيهائي را از گمراهان کسب کرده دامهائي از طنابهاي فريبا و گفتار بي اساس پيش پاي مردم گسترده است. کتاب الهي را بر آراء (باطل خود) حمل و تاويل نموده و حق را بر هواهاي خويش برگردانده است مردم را از حوادث يا خطاهاي بزرگ ايمن نموده و گناهان بزرگ را بر آنان ناچيز جلوه مي دهد.

ادعا مي کند که در شبهه ها توقف نموده (و مرتکب آنها نمي شوم) در حالي که در همان شبهات غوطه مي خورد و مي گويد؟ از بدعتها کناره گيري مي کنم، در صورتي که در ميان بدعتها آرميده است صورتش صورت انساني ولي قلبي چون قلب حيواني در درونش اين نابکار در ورودي رشد و هدايت را نمي شناسد که (از آن وارد شود) و از رشد و هدايت پيروي نمايد نيز اين (انسان نما) در ورودي نابينائي را نمي داند تا از ورود به آن امتناع بورزد و او است مرده اي در ميان زندگان.

پس به کجا مي رويد و به کدامين پستي ها برمي گرديد؟ در حالي که علائم (راه راست) برپا و آيات واضح و راهنماي روشن (بر سر راه) منصوب است. شما به کدامين گمراهي گردانده مي شويد و چگونه در تاريکي ها غوطه ور مي گرديد؟ در حالي که دودمان پيامبرتان در ميان شما است. آنان زمامداران حق و پيشتازان دين و زبانهاي صدقند آنان را در بهترين و مناسبترين مقام قرآني که دارند تلقي نمائيد وارد شويد به آنان مانند ورود شتران تشنه به چشمه سارهاي گوارا.

اهان، اي مردم، اين روايت را از خاتم پيامبران (صلي الله عليه و آله )بگيريد که فرموده است:
کسي که از ما مي ميرد، مرده نيست و کسي که از ما مي پوسد پوسيده نيست پس آنچه را که نمي دانيد نگوئيد زيرا بيشترين حق در آنها است که شما انکار مي کنيد معذور بداريد کسي را که شما بر او حجتي نداريد، و او منم. آيا من در ميان شما به قرآن عمل نکردم؟

آيا در ميان شما دودمان پاک پيامبر را (براي برخورداري از هدايتشان) به وديعت ننهادم؟ پرچم ايمان را در ميان شما محکم نصب نمودم، و شما را به حدود حلال و حرام آگاه ساختم. و از دادگري خود لباس عافيت بر شما پوشاندم، و بساط نيکو از گفتار و کردارم را براي شما گستردم، و اخلاق نيکوي خويشتن را به شما ارائه نمودم. پس در آن موارد که بينشتان ژرفاني آن را درنمي يابد، و تفکرات از نفوذ در آن ناتوانست راي و نظر (نابجا) بکار نبريد.

تا آنگاه که گمان کننده چنين پندارد که دنيا وابسته و در انحصار بني اميه است، دنيا منافع خود را به آنان (گروه نابکار بني اميه) مي بخشد. و آنان را به امتيازات صاف خود وارد مي نمايد، و تازيانه و شمشير اين تبهکاران از اين امت برداشته نخواهد گشت. گمان کننده چنين پندار بي اساس دروغ مي گويد بلکه روزگار مراد آنان، چونان آب دهان يا چيز محقري از غذا است که پس از جويدن بيرون انداخته شود. آنان زماني بدين نحو از عيش لذت بار برخوردار گشته و سپس همه آن را بيرون خواهند انداخت.